Hola dagboek!

Zondag. 27 Maart 2011

Ik heb heel veel te vertellen. Pleeg nam me mee in de auto. Helemaal alleen niemand ging mee.

Daar wordt ik wel een beetje bang van. Waar gaan we heen zonder de anderen? We gingen heel lang rijden en toen mocht ik eindelijk de auto uit. Geen bekende luchtjes daar of misschien toch? Ik moest een stukje lopen en toen … oh jee, oh jee, daar stond m'n broer! Toch wel moeilijk om over een hek van bijna 1.80 m heen te klimmen.

En er onderdoor ging ook al niet. En het duurde zo lang voor oma naar buiten kwam. Zat zeker op de wc. En toen kwamen er nog allemaal hele grote honden naar buiten …. geef niet allemaal familie.

Ome Piet, ome Viento, opoe Arrow (die is gek hoor!) en tante Duchi. Groot feest, groot, groot feest. Ik heb zo veel met Mac gespeeld dat m'n nagels afgesleten zijn en m'n tong door het zand sleept.

Pleeg was aan het foto's maken, Daar krijg je ook wel een sik van hoor, net zo'n toerist: klik, klik, klik. En natuurlijk de hele dag klessebesse met oma en koffie leuten. Wat ze eraan vinden.

Pas 's avonds gingen pleeg en ik weer naar huis. Ik ben gaan liggen en pas thuis weer opgestaan. Toen was ik weer bij de meiden en m'n maatje Maximo. Zij vonden dat ik lang was weggeweest en lekkere luchtjes bij me had. En toen heeft pleeg me nog een bak vlees gegeven. Ik dacht even dat voorover in mijn bak zou vallen en zo zou blijven staan tot de volgende morgen …. Oh man wat ben ik moe ………



High Five, the Wizkid







Hola Diary,

Sunday. 27th March 2011

I have a lot to tell you. Foster took me for a ride. Nobody went but us two. It maid me a little bit afraid. Where would she take me? We had a very long drive and finally we were there. Foster took me out of the car. It did not smell familiar or did it? We had to walk for a bit and then … o yes, yes, yes, I saw Big Mac. Not the one from McDonalds but my brother! I tried to climb over the fence, but it was a bit too high 1.80m.

I tried to dig under the fence, not possible because of the pavels …. Man it took so long before granny Robin came out of the house, she must have been on the toilet. And with her came my uncles Copito and Vento and aunties Arrow and Duchi ….big party, very very very big party!!!!!!!

Mac and I we played the whole afternoon. I was tired. My nails were worn off, I dragged my tongue trough the sand …. And foster, she was playing the tourist: her camera clicked and clicked. And of course granny and foster talked for hours and drank a lot of thee and coffee.

In the evening we went home again. Foster put me in the car and I slept the whole way back. At home I was happy to see the girls and Maximo again. Foster gave me a bowl of meat. I was so tired I thought I would fall down in my bowl and stay that way till the next morning. Still I had a marvellous day …….. when are we going again?

High Five, the Wizkid

Zaterdag. 26 maart 2011



Hallo dagboek,

De zon is terug, oh yeah de zon is er weer …. Ik sta bij de eerste stralen voor de achterdeur om de tuin in te gaan. Ik ben zelfs bereid mijn eigen matje naar buiten te sjorren.

Mac vertelde mij dat ze bij hem allemaal de tuin in bonjouren en dan zo'n beetje de hele dag liggen de smoren. Allemaal zonaanbidders daar down under Amsterdam. Nou bij ons niet hoor! Die twee ouwe meiden die hier wonen liggen het liefst op hun luie achterste op de bank.

En houden hun teint goed in de gaten. Wat een truttenbollen, lief maar wel truttenbollen! Maximo en Copito, dat zijn de maten van Mac en mij, dat zijn pas stoere kerels. Kijk daar kunnen wij broers bij terecht als we even willen matten. Ze hebben allebei engelengeduld met ons. Wij hebben dat ook wel een beetje nodig, Mac en ik. Want dat gedoe met die grenzen is nog een beetje vaag. Morgen zie ik mijn Big Mac weer. Dat is een moment waar ik echt naar toe leef. Ik zie dan ook oma weer.

Gelukkig dat oma en mijn pleegmoeder het goed kunnen vinden. Ik had er niet aan moeten denken als dat niet zo was …..



High five, the wizkid.



Saterday, 26th March 2011

Hallo diary,

The sun is back, oh yeah the sun is shining again …….. oh me like it, me like it! When the sun comes up and the first beams are in our garden I am ready to go outside.

I am even willing to carry my own towel. Big brother Magoo told me that in his foster family all the boys and girls spent the whole day in the garden, when the sun is shining. All true worshippers down under Amsterdam! Not in my foster family. The two old broads who live here a so lazy. They lay on the couch all day long. They snore, like old broads do. Oh I like them, they have a heart of gold. But lazy ….. Maximo and Copito, that's different. They are our mates, Mac's and mine.

They are tough, like to fight with us. And at the same time we learn a lot from them. They are good people and very patient with us boys. They teach us to set boundaries. Hard work thise boundaries. Tomorrow I will be visiting Big Mac. Together with my foster mum. I cannot wait to see my brother, granny Robin and the other gang again. It is going to be a lot of fun!! For the dogs and granny and mum …………………



High five, the wizkid.

Vrijdag 25 maart 2011

Lief dagboek,

Vorige week is mijn broer Magoo teruggekomen. Dat was heel verdrietig.

Hij vertelde mij dat er vier katten wonen in het huis waar hij was. De katten, ja je leest het goed lief dagboek, de katten moesten mijn broer niet. Normaal gesproken vreten wij de katten op. Hier geldt de omgekeerde wereld. Het blijft natuurlijk wel verdrietig. Ik zei tegen hem "Mac, grote broer van me, het lijkt wel alsof niemand op deze wereld ons hebben wil.

Per slot van rekening zitten we al een aardig tijdje te wachten op een leuke baas. Je kunt ons nou niet echt lelijk noemen. Eigenlijk zijn we een stel hele knappe jongens, met een heel zacht karakter". Magoo zei toen tegen mij: " Onze tijd komt wel, Wizz. Bij ieder kopje hoort een schoteltje.

Soms is het kopje zo speciaal dat het moeilijk is er een schoteltje voor te vinden". Lief dagboek, ik verlang toch wel naar een eigen plek.

Ik hou erg veel van mijn broer en stiekem hoop ik dat we altijd samen kunnen blijven. Elke avond voor ik slapen ga, knijp ik mijn ogen dicht en doe ik stiekem een wens. De wens die je doet mag je nooit aan een ander vertellen. Dus ook niet aan mijn broer Mac. Een goed verstaander heeft een half woord nodig……………………….



High five, the wizkid.



Friday, 25th March 2011-03-24

Dear diary,

today my brother Magoo returned to sender, what I mean is my bro came home again. It was very sad moment for all concerned. Mac told me there are four cats living in the house where he went.

The cats hated my brother I'm totally surprised. It's the world upside down. Normally we hate the cats. Still, it's a sad story. I told him "Mac, old boy, it seems like nobody in the whole world want to adopt us.

We are waiting already for eight months. It doesn't feel right". I told him "Mac we are two young, strong, healthy good looking guys with a very good character. We are intelligent and able to give a lot of love. So I don't understand it". Mac answered me: "Just be patient Wizz. Every cup has it's own saucer.

It's just that sometimes the cup is so special you have to try harder to find the saucer". Dear diary, I love my brother and I'm hoping that we will stay together for ever and ever.

So, every night before I go to bed, I just close my eyes and find just enough trust within myself to know that we will be adopted some day.……. Together, maybe……………



High five, the wizkid.

25.09.2010

Kraambezoekdag.

Mama Dominga geniet van alle rust. Haar kinderen willen nauwelijks nog drinken en ik denk dat mama Dominga de vlag heeft uitgehangen.

Het zullen je kinderen ook maar wezen met die lekkere scherpe puppy-tandjes en dan even komen zogen, brrr, daar moet je toch niet aan denken. Al die rust en het lekkere eten is mama Dominga duidelijk aan te zien: haar ribbetjes zijn nauwelijks meer zichtbaar en de knokige achterhand begint een beetje minder te worden. De wonden op haar achterhand zijn mooi genezen en beginnen nu heel langzaam weg te gaan. Het is een hele lieve jonge meid, die overduidelijk veel te lijden heeft gehad.

Als ik haar zo zit te bekijken is het eigenlijk een kind wat kinderen heeft gehad. Ben zo blij dat ze hier is.

De kinderen, ach waar moet ik beginnen. Het is zo'n vreemde gewaarwording. Telkens als ik er weer kom (na een week) zijn ze zo enorm gegroeid.

Elke keer verbaas ik me er weer over. Kleine Wizzard is werkelijk ongelofelijk.

Hij racet door de serre, bespringt zijn broers en zussen, steelt het grootste pensstaafje, speelt de baas over iedereen en is gewoon het einde. In vergelijking met zijn lijfje zijn z'n pootjes echt groot. Zou hij dan toch een hele grote jongen gaan worden? Uitsluiten kunnen we niets, zei de dierenarts, zo'n gezonde jongen! De donderstraal van het hele stel is Monsieur Magoo.

Die weet echt niet van ophouden totdat hij in slaap valt.

Glitter, die zo enthousiast en bedrijvig was, lijkt een stuk rustiger te zijn geworden. Het is een werkelijke beauty en zo kan ze ook echt poseren voor een foto. Sandokan en Sparkle zijn bijna niet uit elkaar te houden. Prachtige brindles met zulke aandoenlijke koppies. Het kleinere stel, Mogly, D'Light en Nova zijn niet meer het kleine stel. Ze zijn echt gegroeid. Niks klein meer. En ook hier valt op dat gezien de grootte van de pootjes het wel eens aardige dames en heer zullen gaan worden. Voor het eerst in mijn leven zie ik een nest Spaanse windhonden die gezond zijn, die plezier hebben, die onbezorgd zijn en met liefde worden behandeld en omringd. En die liefde die geven ze dubbel en dwars terug.

Zeker aan hun oma Robina. Oma hoeft niet meer haar gezicht te wassen, dat doen de kleinkinderen wel. Met veel overgave en allemaal een beetje. Haren kammen? Welnee, het is elke dag weer een coup de rotzooi en het wordt gratis hier en daar geknipt. Ook helpen ze oma zich hip te kleden: broek half van de bips af, trui helemaal scheef en het liefst van een schouder afgerukt tja het is een lief stel. Oma Robina krijgt eindelijk een beetje hulp. Ze verslepen alle dekens, van binnen naar buiten en gooien alles op een grote stapel.

Kan oma wat makkelijker alles in de wasmachine doen toch?

Alle graspolletjes tussen de tegels halen weg en maken alvast hier en daar een gat voor de bloembollen in de lente. Kinderen met een vooruitziende blik hahahahahha!

Wij hopen dat alles kleintjes snel hun familie zullen vinden. Een drietal is dat al gelukt. Nog vijf prachtige kinderen te gaan ……………… wij duimen en hopen ……

Nieuwe foto's van de pups

Vandaag 16.09.2010 worden alle puppies geënt.

Helemaal met oma in de jeep naar de dierenarts.

Puppy gedachte, af te lezen van die kopjes ….

Magoo vertelt...



Wel heel interessant om zo in een jeep te zitten joh. Jammer alleen dat we niet kunnen rond racen en zo, want we moeten natuurlijk weer in zo'n boxding. Dan gaan we gewoon effe gillen. En oma zegt dan gaan we op bezoek bij Ome Da. Oma zegt dat Ome Da heel lief is en veel van hondjes houdt. Wij willen dan heel graag naar Ome Da.

Oma en tante Joyce hebben zich een breuk gesjouwd aan dat boxding. Haha, eigen schuld dikke bult, moet je ons maar niet opsluiten!!!!!

Nou wij kunnen vertellen dat Ome Da een kl…zak is want hij pakt je in je nek en prikt je lek en dat is zwaar rot.

Dat doe je toch niet tegen zo'n lief klein pupje. We weten zeker dat oma niet de schuld is, da's vast tante Joyce want die komt niet zo vaak en die kennen we dus wat minder en dus kunnen we niet helemaal met zekerheid zeggen of ze wel spoort …….

Effe in de gaten houden die tante, mooie praatjes jaja! Zeker onder een hoedje met Ome Da.

Gelukkig bracht oma ons weer veilig thuis en had opa in de tussentijd de hele serre uitgestoomd, gesopt, gezogen, gedesdingest en wij vonden dat zo fijn. We hebben meteen de boel ingewijd lekker kakken en plassen …. Oh gelukkig we zijn weer thuis …………

Op naar de volgende enting rond 7 oktober 2010.

- wordt vervolgd -

- vervolg Dominga en puppies -

11.09.2010 Kraambezoekdag.

Alles in de auto geladen en dan gauw op weg. Over 3 kwartier zie ik mijn poepies weer …

Het is rustig op de weg. Dat is een enorme meevaller voor een zaterdag. De autoradio vermeldt dat het vandaag Ground Zero 9/11 is. De herdenking aan een vreselijke laffe terroristische aanslag op het WTC in Amerika. Jammer toch dat de mensheid zo vreselijk bekrompen van geest is om te denken dat terreur verbetering zou kunnen bewerkstelligen. Al eeuwen lang worden er allerlei gruweldaden gepleegd in naam van het geloof. Het enige dat we ervan geleerd hebben is een nieuwe theorie: die van de struisvogel. Doodzonde letterlijk en figuurlijk.

En dan ben ik er. Als de voordeur opengaat, staat daar een delegatie om mij te begroeten: 4 grey's die hier wonen: Copito, Arrow, Viento en Duchi, een logeetje Zsa Zsa en mama Dominga. Na deze ceremonie die minstens 10 minuten duurt en waarbij ik alle enthousiastelingen eerst een kus heb moeten geven mag ik doorlopen naar de serre.

Ik gluur door de ruitjes en wordt gewoon helemaal blij: zie daar het 8-delig span druk in de weer met van alles en nog wat. Als ik tegen het ruitje tik kijken 8 paar ogen mij aan "Jeehee, what's up dog? Kom je speluuuuuu en heb je ook wat te bikken bij je??!", je ziet het ze gewoon denken! Wat zijn ze groot geworden. Volgens mij wordt er hier pokon in het eten gedaan. Zelfs die kleine Wizzard, oma's zorgenkind, in een week tijd een pond erbij? Vreet 'ie ijzer of zo? Voorzien van de filmcamera gaan oma en ik de serre in.

Ik weet niet waar ik moet beginnen met aaien en knuffelen. Ik heb handen te kort, pak er maar gewoon een op en kus die helemaal af en ga zo door totdat ik denk dat ik ze allemaal heb gehad. Ze ruiken helemaal naar puppies, echt een nestluchtje. Wat zijn ze gaaf aan het worden. De vrolijkheid straalt van ze af.

Kleine Wizzard is druk doende. Als je nou denkt dat hij het kaas van z'n brood laat eten heb je het helemaal mis. Als zijn broer Magoo zijn botje wil afpikken duikt 'ie erop en haha, die grote Magoo die druipt echt af! Omdat Wizzard nog zo klein is, is het moeilijk in te schatten of hij nu grey of galgo trekjes heeft. Ach, doet er ook niet toe. Momenteel hebben we hem de naam Chiwalgo gegeven en gezegd dat hij aan krachttraining moet gaan doen. Magoo is Prachtig gebouwd, energiek en ontzettend mooi getekend. Grote mond, klein hartje. Echt een scheet.

Ik kijk mijn ogen uit. Glitter wordt een hele grote teef, een echte dame. Onder haar witte vacht heeft ze twee heel lichtbruine vlekken. Dan heeft ze een vlek rond haar rechteroog. Vreten als een bouwvakker, zo energiek als maar kan. Ze is zo fotogeniek als het maar kan. Sandokan en Sparkle, met een ontzettende mooie tekening. Sandokan is een intens lieve reu, heel gevoelig en sociaal. Kan overigens spelen als een eersteklas lijp, geweldig! Sparkle heeft eenzelfde karakter als Sandokan. Oma Robina noemt haar "mijn vriendin", en dat is ze ook. En ze kan je aankijken met van die ogen ….. De drie kleineren D'light, Mogly en Nova zijn heel fijn gebouwd. Alle drie zijn ze heel mooi getekend, verschillend in kleur. Het is echt geweldig om ze te zien rennen en die kleine kontjes heen en weer te zien gaan. Eigenwijs, oh oh, ze zijn zo heerlijk eigenwijs! Het lijkt erop alsof deze laatste drie een groeispurt aan het doormaken zijn.

Eindelijk een nest jonge galgo's die kunnen eten, drinken, spelen. Die pup kunnen zijn. Zonder rugzak, zonder trauma's en geweldig met katten en kleine kinderen! Eindelijk kunnen we eens het onbevangen zachtaardige sociale karakter van een galgo meemaken.

Oma Robina is gepromoveerd tot opper poepruimer, keukenprinses, topveger en dweiler, en algemene wasdame. En lenig dat ze is geworden! Ze spuit elke ochtend een heel tubetje collal lijm onder haar ogen zodat de wallen minimaal lijken. Je zult er maar over struikelen. Als alle kleinkinderen de deur uit zijn - hopelijk over niet al te lang - gaan we oma Robina opgeven voor een Total make-over. En geloof me, in al die rimpels en groeven gaat een hele trucklading met cement! Daar kan L'oreal echt niet tegenop, dat wordt snelhardende en sneldrogende foundation die eeuwig en altijd blijft zitten!

Alle gekheid op een stokje: het is het allemaal waard. De wasmachine die het heeft begeven, het grasveld dat niet meer is, de planten die toch wel heel erg teruggesnoeid zijn, het versnelde aftakelingsproces van oma ….. maar wel 8 gezonde galgo's die je helemaal warm en gelukkig van binnen doen voelen.

Mama Dominga is nu regelmatig weg bij haar kinderen. Het afspeen tijdperk is aangebroken. Niet dat het een probleem oplevert, het zooitje ongeregeld vreet elk bord, elke bak, alles wat voorgezet wordt schoon leeg. Dus wederom een voordeeltje: geen problemen met eten, geen problemen met darmen en poepen.

Deze week krijgen de dames en heren hun eerste enting en hun paspoort. Kleine kinderen worden groot. En weldra gaan ze aan hun eigen nieuwe leven beginnen. Dat is ze zo enorm gegund ……. Tot het volgende kraambezoek.

- wordt vervolgd -

Dominga en haar 8 pups.

- Vervolg 03.09.2010

Vandaag was het weer eens tijd om op kraambezoek te gaan. Het zonnetje scheen en de tank was gevuld. Voorzien van fototoestel en goede wil ging ik op stap. Het was druk onderweg. Al met al ging het toch snel. En dat was goed want de nieuwsgierigheid deed mijn rechtervoet al heftig op het gaspedaal drukken en vanuit mijn ooghoeken zag ik de flitsers …..

Eenmaal aangekomen volgde eerst de begroeting met de roedel. En dat duurde wel even want we hadden elkaar al bijna een week niet gezien. En dan was het eindelijk tijd voor moeder en kinderen. Moeder en grote kinderen dan wel, want in een week tijd zijn ze behoorlijk gegroeid! En daar kwam het stel aanzetten hoor, voorop de witte en haar gevlekte broer en compagnon in het kwaad, de rest denderde er achteraan. Mijn schoenveters waren meteen losgeknoopt en mijn broek was uitermate goed trekmateriaal. Over elkaar heen, om elkaar heen, vallend over elkaar, het is echt een geweldig gezicht. De grootste vier beginnen al met naar buiten te gaan als ze een plasje of poepje moeten doen. Het duurt even voordat ze over de drempel bij de serredeuren heen komen, nou ja, eigenlijk laten ze zich er gewoon overheen vallen. En dan sta je wel raar te kijken hoor, want dat rent als idioten door de tuin en ineens plof poepen.

Er is een prachtig wit teefje. Dat wordt zeker een grote dame. Een zeer ondernemende en intelligente dame. Dan is er haar broer de gevlekte grote reu. Ik begin meteen te kwijlen als ik hem zie, man wat is dat dier mooi. Er zijn 5 gestroomden, waarvan er een ietwat grijzig is, eentje bijna zwart met een soort donkerrode strepen, twee lichtbruine, en een die de pleegmoeder "haar vriendin" noemt. Dit hondje gedraagt zich zo vreselijk lief, zo vriendelijk en begrijpend, ja, er zit een voorbeeldig puppy bij. Een voorbeeldig Spaans puppy, je lacht je helemaal dood! Dan is er nog een klein manneke met wat achterstand in groei en ontwikkeling. Hij wilde in het begin helemaal niet drinken. Is ook meteen bij de moeder weggehaald en heeft korte tijd bij Anna vertoefd. We hebben ons vreselijke zorgen om die kleine man gemaakt. Het was kritiek, nu lijkt het de goede kant aan het opgaan. Hij drinkt goed, eet geweekte puppybrokjes en wil meedoen met alles. Vingers gekruist, het is zo'n klein scheetje. Dit manneke is eigenlijk de reden waarom we de puppies nog geen namen hebben gegeven. Wij willen wachten en ze allemaal tegelijk namen geven. Puur bijgeloof.

Mama Dominga is al aardig aangekomen. Geen wonder als je 5 maal per dag een heel bord eten weg staat te werken. En als de kinderen een beetje laten staan is mama echt niet te beroerd om even de boel goed af te wassen. Het bord van de kleintjes gaat glimmend terug naar de keuken. Je zal maar honger hebben he. Ondanks dat je ziet dat ze aan is gekomen en nu veel meer melk voor de puppies heeft is Dominga nog altijd een dubbeltje slechte soepbeentjes zoals men dat placht te zeggen. Slechte soepbeentjes met een stel enorme mooie ogen. Het doet je hart smelten als je erin kijkt. Moeder zijn is niet haar favoriete bezigheid. Ze is zelf nog bijna een kind, net 2 jaar, en moet af en toe even erop gewezen worden dat de kinderen drinken moeten. En dat doet ze dan ook heel gedwee. En als je tijdens het zogen lekker bij haar gaat zitten, even kletst tegen haar en haar lekker kriebelt en aait, ach what the hell dan mogen de kinderen lurken tot ze meer dan een ons wegen.

Oma Robina loopt het vuur uit d'r sloffen. Schoon bedje maken, kindjes bijvoeren, mama eten geven, huishouden, boodschappen, manlief verzorgen, eigen 4 honden en pleegkind Zsa Zsa ook nog even verzorgen en uitlaten en niet te vergeten wassen, wassen, wassen en wassen 24/7! Oma Robina hoeft niet te sporten, hoeft niet aan het Sonja Bakker dieet, kan gewoon alles in haar mik duwen want een uur later zijn de calorieën toch weer verbruikt. Een natuurlijk dieet, kan worden gesteld. Is ook wat voor te zeggen.

Ik neem mijn hoed af en maak een buiging. Uit dank dat deze moeder en haar kleintjes zo'n goede verzorging krijgen en zijn gered. Uit respect dat je met een eigen roedel ook nog eens hieraan begint. Nu nog nieuwe families vinden. Of pleegmoeders als de kinderen groot genoeg zijn om het nest te verlaten.

En alles kost handen vol geld. Handen vol. De dierenartskosten gaan over een week helemaal de pan uit reizen. Enten, 3 x achtereen, voor 8 man. Het zou een welkome verlichting zijn als er een beetje gesponsord zou kunnen worden. Wat ik bij deze dan ook aan een ieder die dit leest zou willen vragen: "wilt u ons helpen de kleintjes van Dominga te verzorgen middels een donatie?".

Dat kan op Bankrek.num: 899434444
T.N.V Vazquez
O.V.V Greyt Creations Dominga en pups.
te Purmerend.

Als alles goed gaat komen de puppies over twee weken op de site voor adoptie. Met namen natuurlijk. En alle suggesties voor namen zijn welkom ……………………

- wordt vervolgd -

Door Joyce de Bruijn

Wilt u informatie voor adoptie of plegen, heeft u een suggestie voor een mooie naam? Kunt u ons altijd mailen.

info@greytcreations.nl

robina@greytcreations.nl

joyce@greytcreations.nl

Moeder Dominga en haar 8 puppen

- vervolg 31.08.2010 -

Wij willen u graag op de hoogte houden van het wel en wee van moeder Dominga en haar kinderen. Naast het ontvlooien dat gelukkig binnen 3 dagen helemaal was gelukt hebben alle puppies een week van intense anti-worming achter de rug. Niet zoals wij dat in Nederland kennen met een pilletje en het leed is geschiedt. De Spaanse wormen zijn van het ergste soort. Vieze lange spaghettiachtige creaturen die gewoon niet weg te krijgen zijn. Die arme puppies eten en drinken en worden op hetzelfde moment weer leeggezogen door de wormen (en de vlooien). Als je dit meemaakt dan begrijp je waarom zoveel puppies in het asiel niet overleven. De verzorging vergt enorm veel tijd en geld. Er moet constant in de gaten worden gehouden wat er met de ontlasting meekomt. Meerdere malen per dag moet het nest helemaal schoon gemaakt worden en de omgeving gedesinfecteerd. Uiteindelijk heeft het bij ons geresulteerd in een enkele dode worm die nog te vinden is.

De strijd is bijna gestreden. Nog gaan wij de puppies geen naam geven eerst moeten ze allemaal het kritieke punt achter zich hebben gelaten. Het gaat momenteel goed. De allerkleinste twee, die voorheen niet bij hun moeder wilden drinken, doen dat nu gelukkig wel en komen nu ook mondjesmaat aan. Het verschil in gewicht is enorm. De allergrootsten zijn inmiddels 1900 gram, terwijl de allerkleinste net 650 gram zijn.

Met moeder gaat het goed. Zij (vr)eet als een bootwerker. Krijgt speciale voeding omdat zij veel te zwak en mager was. Nu al merk je dat zij de depressieve indruk van de eerste twee dagen helemaal kwijt is en haar onbezorgdheid beetje bij beetje terug krijgt. Vanmorgen stond ze te spelen met een balletje in de tuin. Ze is enorm aanhankelijk en zo vreselijk lief. En bijzonder waakzaam als het om haar kinderen gaat.

Het is aandoenlijk om ze nu allen bijeen te zien. Lekker schoon, in een zacht en warm nest met veel hoekjes en kussens waar iedereen zich heerlijk in kan verstoppen.
En als ze dan gaan spelen, oh je zou ze echt opvreten ………..

Zelf ben ik inmiddels veranderd in een stinkende oma - onder de poep, puppymelk en met rauwe handen van het wassen, ontsmetten, eten klaarmaken, flessen geven, poepruimen, serre uitboenen, dekbedden en kussens wassen (met dank aan Miele!!! Wat moest ik zonder jou?) en verwilderd haar van het vele spelen en knuffelen. Ik heb mijn campingsmoking uit de kast gehaald en mijn make-up weggeborgen. De eerstkomende tijd doe ik alles a la Mien Dobbelsteen. Maar ik ben ook een trotse oma want met de kinderen en kleinkinderen gaat het bergopwaarts en wat is nou een groter geschenk dan dat te mogen zien.

Elke morgen weer kom ik met half open ogen naar beneden, een wekker heb ik niet meer nodig. De allerkleinste zit dan te joelen om de fles en dus is de hele familie in staat van ontwaken. En dan komt mijn aerobics voor de vroege ochtend: hink-stap-sprong over de hoopjes in de inmiddels lichtbruin gespikkelde roomwitte serre heen huppelend ga ik het kind halen dat de fles moet. En als ik dan een schoon hoekje heb gevonden en het kind in mijn armen de fles geef kijk ik naar al die kleine hoopjes die allemaal wakker aan het worden zijn …… een nieuwe dag begint, hopelijk voor hen een van de velen in een heerlijk leven …………

- wordt vervolgd -

Moeder Dominga en haar 8 puppen

Vandaag (24.08. 2010)was een drukke dag voor ons team. Bandolero is vandaag op schiphol opgehaald door zijn nieuwe familie uit Denemarken en wij hopen snel op foto's.
Daarbij hebben we vannacht ook een aankomst van Dominga en haar babies, dus al met al was het een heen en weer gereis van vliegveld naar vliegveld.

Eerst moest vanochtend om 03.00 uur Manuel naar schiphol gereden worden, daarna moest Bandolero weggebracht worden en vannacht wordt Manuel met mama en babies weer in Brussel opgehaald door Syd.

We zijn erg blij dat Dominga en haar babies veilig zijn, in het asiel is het leven erg hard voor een pas geboren pup.

Dominga was door de jager achter gelaten in een oude schuur met 11 pasgeboren pups in erbarmelijke toestand, ondervoed en niet in staat om te zogen.Weken lang zonder eten en drinken.Ze heeft al die tijd haar babies beschermd en geprobeerd ze in leven te houden.

Totdat Peter, Dominga en haar kleintjes heeft opgehaald. Helaas hebben niet alle pups dit avontuur overleefd.Mama Dominga en alle overgebleven pups zijn met spoed naar Nederland gevlogen. Wij houden u op de hoogte.

Voor informatie over de honden, of over adoptie in het algemeen kunt u contact opnemen met:

info@greytcreations.nl

Dominga und Kinder

Edition: 1 - 25.08.2010

Dominga hat die letzte Zeit gelebt in einem alten Scheune ohne Wasser und ohne Essen. Dort hat sie auch ihre 11 Kinder bekommen. Es ist noch immer ein Raetsel dass sie und ihre kinder ueberlebt haben. Sie muss die Kinder mit ihren leben verteidigt haben. In den Scheune haben noch 7 andere Hunden gelebt. Und glucklich ist nichts passiert.

Am Ende hat der Jaeger entschlossen auf zu hoeren mit dem Jagt und das war fuer Dominga und ihr Kinder das Ende von diese Hoelle.
Einmal bei der Peter hat sie 3 von ihre Kinder verloren und war selber auch nicht ganz gesund. Zu wenig zum essen gehabt und unglaublich duenn. Arme Mutter.
Aber sie hat es ueberstanden und ist am 24. August in der Nacht angekommen in Holland. Dort ist sie jetzt bei einer gute Pflegefamilie. Von hier gehts wieder aufwarts mit dem Mutter und ihre Kinder.
Wit hoffen so sehr dass diese unerschrockene Hundin und ihre Kinder allen ein Platz auf diese Welt bekommen koennen ........

Dominga and children

Edition: 1 - 25.08.2010

Dominga was left behind in an old shed with her 11 new born baby's. together with 7 other grey's/galgo's. That she and her baby's survived is a real miracle. It could have been a massacre, they could have been killed by the other dogs or by the owner. Dominga had no food, no water and had to stay alive to be able to feed her children and keep them safe.

Luckily the owner decided to stop hunting and brought the dogs to the shelter. Dominga and her children were finally brought to Peter in La Linea together with the other dogs. Sadly 3 of the puppy's died soon because they were too weak. To give this heroic mother and 8 children a chance it was decided to bring them to Holland.

Dominga and puppy's are now safely in a foster family. They have been given a real chance and we do hope for all of them that this journey will have a very happy ending …..

For information about the dogs, or about adoption in general please contact:

info@greytcreations.nl