Mijn roedel en vrienden

Alegria heeft het naar haar zin

update 17-06-2010

Hier even weer een update van hoe het met onze kleine Alegria gaat. Mag ik je vooreerst zeggen dat ze ons hart heeft ingepalmd ? Ze is geweldig om in huis te hebben en ik zou niet meer zonder haar kunnen dus ik ben zeer blij met de adoptie.

Na een week was ze volledig zindelijk. Na 3 nachten huilde ze niet meer en ik kan haar nu reeds alleen laten met onze Witte als ik / we weg ben/zijn. Alleen ’s nachts gaat ze nog in de bench in haar slaapmand. Ze gaat er niet vanzelf en spontaan in maar met een beloning als slaapmutsje gaat ze mooi in haar mandje.

Luisteren zit er nog niet 100% in maar ik oefen dagelijks met haar met verse vleesbrokjes waar ze dol op is. Ondertussen gaat ze mooi zitten, zoekt ze oogcontact en kan ze stilaan liggen op commando. Ze trekt nog wel aan de leiband maar dat is vaak alleen in het begin van de wandeling als ze weet dat we naar buiten gaan. Ik laat ze op een bepaald stuk los met de andere 2 honden zodanig dat ze kunnen spelen met elkaar. Bang dat ze dan wegloopt heb ik niet want ondertussen leert ze al goed omkijken naar waar we zijn en komt ze steeds beter als ik haar beloon en zowieso volgt ze de andere 2 (the pack J )

Voor de rest is het ongelooflijk leuke en grappige hond die zich hier heel hard thuisvoelt. Ik zou graag hebben dat het puppygedrag zich nog wat meer ontwikkeld want ik vind haar soms nog véél te braaf en te volwassen voor haar leeftijd ( sommige mensen zouden me voor gek verklaren dat ik dit zeg ) maar ik besef dat ik veel geluk heb met zo’n voorbeeldige hond.
Groetjes,

Cindy

Een brief van Vigo(Rezah)

Hallo Lieve Robina,
Dacht, het is al weer even geleden dus laat je even weten hoe het met mij(Rézah) hier is in Wolvega, Friesland. Ze zeggen dat ik de zachtste hond ter wereld ben en o zo verschrikkelijk mooi. Ik ben heel erg lief, maar nog best wel verlegen maar speel af en toe al een beetje en dan ben ik een echt wilde bink. Knuffelen is o zo belangrijk voor mij en ik blijf maar komen, hahaha en ze trappen er hier steeds weer in. Autorijden vind ik geweldig en waar ik ook mee naar toe ga, ik ben stabiel, nieuwsgierig en lief.
Alle honden vinden mij leuk, alleen ben ik nog een beetje bang voor de kleine chihuahua van 2 kg, tja ik dacht dat het een rat was, whoehahahahaha. Ik krijg heel veel kusjes en help ook graag mee in de keuken, ik kan heel goed de ijskast openmaken als deze op een kier staat, ideale hond toch?????? Vanmorgen kwam het vrouwtje op en schrok zich rot,wat denk je?????De repen leder hingen aan het bankstel, oeps, ik heb het niet gedaan, pfff,...
Nee hoor dat doe ik niet maar die kleine whippetdame hier vond één klein gaatje in de bank niet mooi, dus heeft ze er een joekel van een lap uitgegraven. O maar het vrouwtje was niet boos, maar die kleine draak gaat nu voortaan 's nachts in een bench kan ze niet meer slopen,het was trouwens nog een pracht van een bank. Maar goed er komt wel weer een andere, hahahaha moet er wel om lachen hoor.
Nou lieve groeten van mij uit koud Wolvega, brrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr en kusjes
Rézah(Vigo)

p.s foto 1 ben ik met Salem de oude knakker van 12 jaar
hahahaha ik heb het gewoon goed voor elkaar!!!!

Bella en Omiyage in Amerika update december 2009

Klik om te vergroten/Klick to enlarge picture

Cassius en Matteo update december 2009

Klik om te vergroten

Sheika
Na lang wachten was het 3 oktober dan eindelijk zover: we gingen Sheika halen. Allebei toch wel een beetje zenuwachtig want zou het klikken, zou ze de kinderen accepteren? We waren er natuurlijk veel te vroeg maar het zat mee en Joyce kwam ook al vrij snel.
We liepen naar de auto en daar was ze wat een schatje. Joyce liet haar uit de box ze begon een beetje rond te snuffelen en al snel kwam ze naar ons toen voor een aai over haar bolletje. Ze werd steeds iets vertrouwder en begon iedereen te likken, even later begon ze zelfs te spelen met haar staart kwispelend in de lucht. Niet veel later kwam Joke met Kyra dat was toch wel erg interessant even kijken, snuffelen en toch ook spelen.

Bij thuiskomst zaten de kinderen al op haar te wachten Sheika ging naar de kinderen en ze kregen ook de nodige kusjes en we wisten ook gelijk dat het goed zat. Alles werd nog even afgesnuffeld en al snel ging ze liggen in haar mand. Ze was eigenlijk toch wel een beetje moe van alle inspanningen.

De dagen er na merkte je dat ze al aardig op haar gemak was. Ze pikte zelfs het plekje van de baas in op bed maar dat proberen we haar wel af te leren, ze weet dat het niet mag maar probeert het toch stiekem. Ze is heel nieuwsgierig en lekker speels (haar beer moet het geregeld ontgelden), Ze is heel lief voor de kinderen en als we weg zijn geweest krijgen we allemaal een wasbeurt.
Het is ons schatje en we willen geen dag meer zonder ons prinsesje.

Gertjan, Mireille, kids en natuurlijk Sheika

Tamara ( Jive )
11 augustus was de dag dat onze Spaanse schone bij ons kwam wonen.
Tamara heette ze. Al voordat ze zou komen hadden we haar Jive genoemd. Een vrolijk dans…dat hoopte we dat ze dat zou worden.
Bij thuiskomst hebben we haar eerst kennis laten maken met onze whippet meisjes. Dit ging heel goed, er viel geen ongetogen woord.
Toen was het tijd voor onze clown Lance. Een knappe kruising whippet/grey en super enthousiast tegen iedereen.
Dit vond ze toch wat te opdringerig en snauwde ook even flink naar hem. Maar onze Lance druipt niet zomaar af en zeker niet voor zo'n knappe dame.
Dit moest en zou zijn vriendin worden. Na een uurtje gesnauw gaf Jive het op en sloot vriendschap met Lance. Toen keerde de rust gelijk weer terug. De eerste dagen was Jive wat huiverig om van haar plekje af te komen, zeker als de baas thuis kwam. Ook sliep ze ontzetten veel.
Na een paar dagen hebben we Lance en Jive heerlijk laten rennen in de binnenbaan van de manege. Dit was al een spektakel om te zien. Toen Jive haar hechtingen van de sterilisatie waren verwijderd werd het toch echt tijd om eens naar het strand te gaan.

We wilde kijken of ze er klaar voor was om vrij te lopen. Met kloppend hart hebben we haar los gelaten samen met haar vriend. Wat een genot…wat had ze het naar haar zin! Ze heeft zelfs gezwommen. Inmiddels is Jive al weer 1 1/2 maand bij ons en heeft haar plekje helemaal gevonden…ook op de bank.
Tijdens de ochtendwandeling geniet ik zoveel van haar, met haar snuit door het hoge riet staart in de krul op zoek naar konijnen. Ze heeft het dan extra naar haar zin. Ook het fietsen wat ze met baasie doet vind ze super.
Jive heeft wel een flink portie jachtdrift dus hier in de buurt laten we haar niet los. We gaan zo vaak we kunnen naar het strand om haar lekker te laten rennen. We genieten elke dag van haar en zijn enorm gelukkig dat deze meid bij ons is.
Zoals ons wens was is ze een vrolijke dans geworden
Sandy

      

Copito

Waarom Copito de leeftijd van ongeveer 3 jaar behaald heeft , is ons nog altijd een raadsel, want een jager(galguerro) kan nooit 3 jaar lang bereidt zijn geweest ,om deze hond in "leven"te houden, daar Copito geen enkele jachtdrift vertoont.Of hij is jonger dan de spaanse DA dacht(wat dus niet overeenkomt met,dat ,wat wij denken),of hij heeft jarenlang gezworven. Of misschien is hij als dekreu gebruikt. Het is namelijk een mooie grote jongen.Toch is ook Copito net op het nippertje gered van de verhangingsdood, het bewijs daarvan staat in zijn hals,ook zijn bekken staan scheef door geweld,want natuurlijk moet je een Galgo wel eerst beschadigen voordat je hem vermoord. Ik geloof dat ik ook nog nooit een Galgo heb gezien zonder de littekens van hagelkorrels.En het "verhaal" van:Ze lopen in de vuurlinie ,ben ik ook op terug gekomen,nadat ik er op gewezen werd,dat er regelmatig bewust op deze honden wordt geschoten,omdat ze ,of zwerven ,en de haasvoorraad opvreten,tja.....je moet maar honger hebben! of ,omdat je er als jager gewoon vanaf moet,en ze op die manier ,gewoonweg ,weg schiet.

Het is voor ons ook niet langer belangrijk,maar soms vraag je ,jezelf toch af ,wat er in zijn leven gespeeld heeft,al was het alleen maar om enkele angsten te verklaren.We kunnen er in ieder geval van uit gaan dat zijn leven niet best is geweest. Copito is vriendelijk tegen alles wat leeft,van andere honden tot katten,en kinderen in alle leeftijden, volwassenen,je kan het zo gek niet bedenken of hij vindt het leuk.

Wij zijn er dan ook van overtuigd ,dat Copito geen hond is,maar een engel in een hondelijf.Er is met geen enkele pen te beschrijven wat wij voelen voor Copito.Ik weet alleen dat sinds hij in mijn leven is gekomen,er dagelijks een glimlach op mijn gezicht staat.    

Copito is mijn soulmate
Robina

Copito "toen"

Copito,in het asiel La Linea,mager,depressief en ziek van alle ellende

Klik om te vergroten

Copito,de eerste dagen thuis

   

Klik om te vergroten

   

Klik om te vergroten

Copito"Nu"

   

    

Viento is ongeveer 2 jaar oud ,en heeft heel duidelijk vooraan gestaan bij het uitdelen van, pijn ,verdriet en ellende.Geboren om gedoemd te zijn?Je zou het bijna gaan denken. Wij vragen ons steeds vaker af, waarom? waarom dan toch? Waarom worden je hersens ingeslagen,terwijl je toch zo trouw en volgzaam bent?,waarom wordt je aan gort geschoten,terwijl je zo je best hebt gedaan? En wij weten dat hij zijn best heeft gedaan,dat spreekt uit al zijn lichaamstaal en al zijn kunnen.Viento is een streber ,en wil alleen maar zijn baas plezieren,en als dank ,hebben ze, zijn oog en een deel van zijn schedel kapot geslagen, zijn lichaam volgeschoten met hagel,zijn staart voor hun plezier getopt. Het leven is al zo oneerlijk geweest voor Viento. En bovenop dit alles is hij ook nog veroordeeld tot levenslange Leishmaniose.

Ondanks dit alles zijn we erg blij dat hij in ons leven gekomen is,en zou de roedel zonder hem niet compleet zijn.Ik vindt het een prachthond!

    

Viento is ons strebertje
Robina

   

Viento "toen"

   

Viento,in het asiel

Klik om te vergroten

Klik om te vergroten

Viento ,de eerste dagen thuis

   

Klik om te vergroten

Viento "Nu"

   

   

Arrow is een hondje wat verschrikkelijk op haar falie heeft gekregen in Spanje,haar ogen spreken boekdelen,ze is erg snel onder de indruk,maar vergeet ook wel weer snel, neurologisch is ze niet helemaal in orde.Ze heeft 1 bloeddoorlopen oog, haar voorpoten zijn kapot geslagen geweest, en haar achterlijfje heeft last van artrose,ze hadden haar in Spanje geschat op een jaar of 3,maar hier in Nederland denken ze daar anders over,een jaar of 5 a 6 .Waarschijnlijk misbruikt als babyfabriekje,zeker niet als jachthond.Want net als Copito,kunnen wij ons daar, bij Arrow niets bij voorstellen.Zij is zelfs bang voor een spin,en de kat vindt ze doodeng!

Arrow heeft wel een periode van rust nodig gehad,in het asiel was het maar een zielig ,eenzaam ,verdrietig hoopje.Ze kan je van tijd tot tijd heel vragend aankijken,en het is net of ze ergens bevestiging van zoekt,om vervolgens de "gekke vijf"te krijgen zoals Joyce het noemt. Arrow vindt het erg grappig om een ander zijn botje te stelen,als de ander niet kijkt,een verschrikkelijke clown!Ze maakt je enorm aan het lachen.

   

Arrow is ons boefje
Robina

   

Arrow "toen"

   

Klik om te vergroten

Arrow,in het asiel,angstig ,eenzaam en volgens de vrijwilligers in Spanje erg verdrietig.

Klik om te vergroten

   

Arrow,de eerste dagen thuis

Klik om te vergroten

   

Arrow,"NU"

   

Duchi is een vrolijke frans,op het opdringerige af,maar o zo lief en zachtaardig, Ze is snel onder de indruk,en altijd bang dat je boos op haar bent,zij wil graag door iedereen in het gezin goedgekeurd worden.wij noemen haar zwiebel,omdat ze de hele dag haar staart heen en weer slingert,met kont en al.Duchi heeft wel iets van de jacht mee gekregen, jaagt graag op de katten,maar weet ook dat ze hier horen en van de baas zijn. Duchi heeft het een en ander aan slaag gekregen,daar de deuken in haar rug staan.Van Duchi weten we niet zoveel,alleen dat we haar niet meer kunnen missen.

Duchi kwam met een lichte vorm van tekenkoorts,waar ze inmiddels voor behandeld is ,in het asiel ,en tevens hier in Nederland.Zij was erg mager toen ze aankwam,maar laat het kaas ook van haar brood eten door de anderen.

   

Duchi is ons zwiebeltje
Robina

   

Duchi,"toen"

   

Klik om te vergroten

Klik om te vergroten

   

Klik om te vergroten

   

Duchi "Nu"

                           

      

Kate werd in de bergen gevonden, samen met een andere galga die de naam Pascha (nu: Vita) droeg. Een enorm schuwe en bange galga die heel moeilijk te benaderen was. In het asiel kwam tot uiting dat zij zware leishmaniose had en dat er direct met de behandeling moest worden begonnen. Wellicht omdat zij nog jong was zou de ziekte naar een acceptabel niveau teruggebracht kunnen worden. De ellende was alleen dat Kate moeilijk te benaderen was, medicatie geven was bijna niet mogelijk. Zij is samen met haar metgezel Pascha naar Pat Brooks gebracht. Deze dame heeft een honden opvang. Bij Pat kon met de behandeling worden begonnen. Adoptiemogelijkheden waren beperkt vanwege haar ziekte. En eigenlijk was bij ons thuis al door de meerderheid besloten dat Kate bij ons een plekje zou krijgen. Kort voordat alles definitief werd ben ik nog in het asiel op bezoek geweest. Natuurlijk was daar ook een bezoek aan Pat Brooks bij. Daarna was het allemaal gauw bezegeld: Kate kwam met de eerstvolgende vlucht naar Nederland.

Dat Kate schuw en bang was wisten we al. De gradatie van haar angst, daar kwamen we in Nederland pas achter. Elk geluid, elke beweging, zelfs van haar eigen schaduw was Kate nog bang. Het uitlaten was een crime: op stap met Houdini! Dubbele halsbanden en tuigen mochten niet baten: uit eindelijk wist Kate te ontsnappen. Wij zijn die dag allemaal een beetje dood gegaan. Gek eigenlijk, dan pas merk je hoeveel je zelf aan zo’n dier hangt. Mijn dochter hield het fort thuis en man en ik hebben Kate gezocht en geroepen, vonden haar terug op de weg lopend voor de bus waar we haar – met gevaar voor eigen veiligheid – weer van de weg af het park in hebben gedwongen. Aldoor maar roepend: ‘Katie a la casa chica”, en opeens was daar het bevrijdende telefoontje van mijn dochter: “mam, Kateje stond zomaar voor de deur. Ik heb haar worst gegeven en binnengehaald en ze stinkt en ze is nat. Ik denk dat ze door de sloot naar huis is gekomen …”. Op zo’n moment kan je eigenlijk alleen maar huilen en denken ze weet waar haar huis is en ze is terug ……………

Tot twee maanden na het incident was voor mij het uitlaten van Kate een ware crime. Een rondje wandelen was een rondje zenuwen in mijn keel en kleddernat thuiskomen. Tot ik me realiseerde dat mijn eigen angst Kate alleen maar banger maakte en per slot van rekening wist Kate prima waar ze thuishoorde. Dat was de ommekeer. Geduld, liefde en nog meer geduld heeft Kate tot een knalgekke griet gemaakt. Dat bang zijn zal nooit ophouden, maar zo is Kateje nu eenmaal. Ze zit het liefst bij de baas op schoot, steelt graag van je bord, slaapt het liefst naast je in bed, kan heel goed knocken en imbeciel doen … Kate is voor ons een kanjer. Ik denk niet meer na over wat er met haar gebeurd is, waarom ze in de bergen werd gevonden, ik ben niet meer bang dat ze wegloopt, omdat ze weet dat dit haar familie is en we enorm veel van haar houden.

Kate heeft leishmaniose. Haar titer is nog altijd niet laag, maar wel in slaapstand gebracht. Kate toont niet ziek en geen speciale kenmerken van leish. Ze is een vrolijke kleine doerak, die graag overal met haar neus bij zit. Onafscheidelijk van Larissa, samen eten, samen slapen, samen spelen. Vaak de aanstichter tot het uithalen van kattekwaad. Kate is thuisgekomen.

Kate "Toen"

      

Kate "Nu"