Joe....tja Joe...
Ik kan wel honderduit over Joe vertellen, maar ja ....Ik ben dan ook verliefd op hem. Ik ben niet de enige want Arrow is ook stapel op hem, en dat op haar oude dag!

hahaha... ik kan het haar niet kwalijk nemen. Zo nu en dan kom je er 1 tegen die heel speciaal blijkt te zijn, ik heb er nog zo 1 in mijn roedel. Uiteraard zijn het in het asiel allemaal zieltjes die geholpen moeten worden, maar wat betreft de Greyhounds(wat toch mijn passie is)heb je zo nu en dan een Greyhound met een ziel.

Een Greyhound die je in zijn ogen kan kijken en die je zijn levensverhaal vertelt. Dit vindt ik altijd erg pijnlijk en moeilijk.
Want ondanks dat ik ook een gewoon mens ben met mijn dagelijkse rompslomp, is een Greyhound met een ziel in mijn huis altijd iets waar alles even voor moet wijken, dan komt er iets heel speciaals in mij naar boven....moederlijke gevoelens, de leeuwin in mij, vechtlust, emoties, boosheid maar ook berusting in dat, wat ik eigenlijk niet wil weten maar mij door deze Greyhound ogen worden verteld.

Inmiddels is Joe ook klaar voor de kerst, want het gaat goed met hem. De vooruitgang gaat weliswaar langzaam, maar gaat in ieder geval..

Hij komt goed mee in de roedel, heeft er geen problemen mee om met ons buiten te lopen zolang er maar niet teveel achter hem gebeurt. Toen hij hier pas was begon hij hysterisch te trillen en beven als je hem aanraakte, inmiddels vindt hij het wel nodig om even een aai te komen halen (heel snel) want na een aantal ontspannende massages vindt hij aanraken toch best wel geweldig.


De angst voor de mens die hij in zijn ogen had en die je ook goed kon zien in zijn ogen op de fotos van het asiel, zijn verdwenen. Hij blijft voorzichtig wat vreemden betreft maar dat heeft tijd nodig. Er komen hier niet zoveel vreemden over de vloer, dus veel gelegenheid om hem daarmee te confronteren is er ook niet.
De kerst zal daarom ook een goede oefening voor hem zijn, en ik ken hem ondertussen goed genoeg om te weten dat hij dit aan kan.

Joe heeft met mij een hele diepe band, waar ik hem alleen maar dankbaar voor ben, ik ben trots dat Joe zijn vertrouwen bij mij heeft neergelegd, en dat ik dat speciale mens mag zijn.

Er zijn een aantal fans onder u die graag zijn dagboek lezen en daar doe ik het ook voor, de mensen die echte interesse in Joe hebben.

Helaas wordt daarbuiten absoluut niet naar Joe gevraagd, jammer.... want hij is echt de moeite waard en omdat ik veel mensen krijg met de vraag "goh we horen, zien, lezen helemaal niets over Gio bij de organisaties of vrijwilligers die hem bemiddelde?" behalve bij Greyt Creations.....

Het lijkt wel of hij van de aardbodem is verdwenen! Heeft iedereen zijn handen van hem af getrokken? Tja daar lijkt het op he...? zal ik Joe niet uit het beeld laten verdwijnen.

Want dit oude zwarte windekind is meer dan zijn gewicht in goud waard!



16-11-2011

Joe is gisteren op Dierenarts bezoek geweest, nadat ik had waargenomen dat zijn achterhand iets van zwakte bleek te hebben. De eerste week dat Joe hier was kwam hij natuurlijk niet zoveel uit zijn nieuwe bed en konden wij hem i.v.m. zijn wantrouwen ook niet van top tot teen bekijken.

Analyseren is wat ik doe… als er een hond bij mij binnen komt wordt deze binnenste buiten gekeerd, maar in geval van Joe ging dat de eerste week niet.

Joe heeft nu wat meer vertrouwen en ik kon hem beter bekijken, waarna mij ook direct opviel dat er iets niet goed was met zijn rechter achterhand, dus hop… even naar de DA. En zoals ik al verwachte riep de beste man bij mijn binnen komst: "wat voor stumper heb je nu weer?" 2 tellen later zei hij: "Ooohh maar das een mooie" Das geen stumper! En inderdaad Joe is een prachthond, enigszins op zijn hoede, maar raakt niet in paniek als ik maar bij hem ben. Joe is er inmiddels van overtuigd dat ik "een goeie" ben, van mijn man is hij nog niet zeker maar warmt wel al op. Even dachten wij dat Joe de mensheid had opgegeven en dan vooral….Hoe kan het ook anders….Mannen!!

Bij nader onderzoek bleek dat Joe al geruime tijd met een blessure loopt en wel zijn spronggewricht en middenvoetsbeen, volgens de foto is het behoorlijk gebroken geweest en verkeerd geheeld waarna dus ook enigszins botwoekering is ontstaan.

Wat uiteraard weer tot gevolg heeft dat hij straks ook artrose gaat krijgen. En dit alles betekent ook "einde carrière" in Spanje) en verklaart ook de knip in zijn oor, waar de Da overigens van denkt dat het een weggeknipte tattoo zou kunnen zijn.

Misschien een ouder renner toch? De platte bespiering verraadt namelijk Greyhoundbloed i.p.v. Galgobloed en Joe vertoont ontzettend veel uiterlijke kenmerken van Mag en Wizzard, zou het kunnen? Tja….. het zou heel goed kunnen, daar Joe uit dezelfde roedel komt als mama Dominga en haar 8 (11) pups. De Da vroeg zich af hoe het mogelijk is dat zijn blessure niet opgemerkt is, zeker omdat Joe gecastreerd, geënt en onderzocht is geworden. Volgens de Da en mijzelf een kwestie van "even door de handen gegleden" en of dit te maken heeft met zijn angst in het asiel is mij niet helemaal duidelijk daar Joe echt heel goed te benaderen mits je dit maar met kennis doet.

Ik kan mij herinneren dat in de tijd dat Joyce en ik zelf naar het asiel gingen om de honden op de foto te zetten voordat ik mama Dominga en haar 8 pups in huis nam, de maximaal 20 -25 Greyhounds die daar verbleven, werden bekeken op blessures, gedrag, aandoeningen en karakter. Dat zijn de honden die je op dat moment bemiddeld, dus daar gaat je aandacht naar uit. Ik ga er dan ook maar vanuit dat Joe gewoon, never nooit, zijn hondenhok uitgekomen is in anderhalf jaar om contact te maken met andere honden en mensen, wat eigenlijk ook niet klopt want de oude foto's is van Joe die rondloopt en blaft en stilstaat.

Des temeer onbegrijpelijk dat dit niet gezien is geworden terwijl het zo overduidelijk is dat hij door een spronggewricht gezakt staat en loopt. Heeft hij het verborgen gehouden misschien? Jammer want nu is er weinig meer aan te doen, en volgens mijn Da moet hij verschrikkelijke pijn hieraan hebben gehad. Het feit dat Joe nogal apathisch en stoïcijns was toen hij hier aankwam, doet mij vermoeden dat hij gedacht heeft: "Laat mij maar hier liggen want ik heb het helemaal gehad met de mens.. Pfffff.

Het feit dat mijn Copito zijn hoofd op de rug van Joe legt alsof hij zeggen wil: " Lean on me "vertelt mij dat Joe een "goeie " hound is, Copito accepteert namelijk geen highstrong onrustige of aanstellerige( ik ben zo bang…hihihi, maar ik wil zo graag) nerveuze, dominante hounds in zijn roedel. We hebben er namelijk 1 en die heeft het niet altijd even makkelijk. Maar wij leven op een natuurlijke manier met onze roedel en dat regelen ze onderling en ik maak de eindbeslissing.

Mentaal gaat het erg goed, Joe gaat ondertussen ook mee het park in met de roedel en komt mij in de ochtend begroeten, vraagt om zijn eten en vindt het vervelend als ik zonder hem andere honden uitlaat, ik probeer hem uit te leggen dat het met 5 honden als je alleen bent soms even om de beurt moet. Joe is vastberaden om al zijn zintuigen weer te gaan gebruiken en wat betreft zijn lichamelijke issues, daar gaan we voor aan de slag en we zijn begonnen met spierversterkers, dat gaat helemaal goed komen, Joe is volgens onze Da de 8 gepasseerd maar kan hij zonder pijn en operaties aan zijn nieuwe leven beginnen in de hoop dat we zijn poot wat sterker krijgen middels fysiotherapie en medicinale ondersteuning.

Joe en ik zitten daar niet mee.

Wordt vervolgd

07 en 08-11-2011

Gio, die wij inmiddels G.I Joe noemen en in het kort Joe gaat nog steeds boven verwachting. Hij heeft inmiddels een hoop gedrag van onze roedel gekopieerd.

Onze roedel bestaat uit 4 redelijk stabiele honden waarvan 1 hele stabiele evenwichtige alfa reu. Dit zijn Copito(Piet de sevilla) Arrow(erryberry-sillybilly) David(nippie zwiebel) en viento(pirata) en dan nu natuurlijk ook G.I Joe. Mijn ervaring met deze roedel is dat elke nieuwkomer met wat voor probleem dan ook, altijd op de juiste manier benaderd en begeleidt wordt door hun.

En in het geval van Gio is dat eender. Gio wordt als het ware uit zijn isolement gehaald door het normale hondse gedrag van deze roedel. De eerste dagen kwam hij zijn box niet uit en de laatste dagen doet hij net of hij niet anders gewend is, loopt met de honden mee naar buiten en weer naar binnen, blaffen, rennen enz...

En probeert zo nu en dan zelfs met ze te spelen waar voorheen niet eens contact gezocht werd. Joe vertoont enigszins nog een beetje asiel gedrag als hij buiten loopt in de tuin, erg gejaagd klaar om te vluchten, maar dit wordt steeds minder. Staat nu ook achter me tijdens het klaar maken van het diner, en komt mij begroeten in de ochtend, weliswaar aarzelend maar toch….

Ik kan u niet vertellen hoe blij ik ben dat wij Joe naar Nederland hebben gehaald, want had hij in La Linea gebleven waar niemand de tijd heeft om hem te rehabiliteren(logisch, ze zijn daar al blij dat ze de honden in leven en veilig kunnen houden) en waar hij ook niet bemiddeld werd omdat ze vonden dat hij (nog)niet geschikt was voor adoptie, was hij daar waarschijnlijk nooit meer uitgekomen. Want wanneer had Joe dan wel bemiddelbaar geweest?

Jammer….. erg jammer, dat een adoptieteam zich zo beperkt voelt in zijn mogelijkheden om dit soort gevallen een kans te geven. Het is ook een ontzettende drukke bezigheid, zeker als je nog een baan hebt of een eigen bedrijf, en te weinig ervaren of bereidwillige mensen hebt waar je op kan bouwen wanneer dat nodig is.

Dit doet mij denken aan Onix. Velen van onze trouwe bezoekers zullen zich Onix ook nog wel herinneren. Was volgens velen in de toenmalige bemiddelende stichting en de rest van de adoptie wereld ook hopeloos en niet te redden.

Hahahaha en wie lacht er nou het laatst……Onix toch wel zeker!!



Joe is namelijk al een jaar of 8 en heeft al anderhalf jaar in het asiel gezeten zonder enige verbetering, of hulp vanuit een adoptie of opvang gezin. En uiteraard begrijp ik best dat niet iedereen de mogelijkheid heeft of de kennis bezit om een moeilijk plaatsbare, of zelfs misschien wel een terugkomende hond waar geen plek voor is in zijn huis te halen en daar tijd in te steken. Echt, dat begrijp ik heel goed! En je kan ze nou eenmaal niet allemaal redden, maar Joe is helemaal niets mis mee, moet gewoon even een hond worden en tot nu toe doet hij erg zijn best.

Ik heb die mogelijkheid wel en ik kan u vertellen dat Joe het waard is en het zeker niet lang gaat duren eer Joe een stabiele evenwichtige jongen is.

Joe heeft ook een nieuw bed en is er zielsgelukkig mee….

Wordt vervolgd.


06-11-2011

Het gaat goed met Gio!

Gio vergeet zo nu en dan dat hij jarenlang in spanning en angst heeft geleefd, en zijn instinct neemt het beetje bij beetje weer over. S'nachts loopt Gio in de rondte in de huiskamer en snuffelt en verkent de omgeving, dit hadden wij hem nog niet eerder zien doen, hij eet en drinkt en vergeet waar hij ook al weer zo bang voor was.

Je kan aan hem zien dat hij erg moe is maar hij probeert het gedrag van David (onze vrolijke noot die wij liefkozend "nippie zwiebel" noemen)te kopiëren.

Het is erg belangrijk dat Gio gaat beseffen wat hij is ondanks zijn ellendige bestaan in Spanje….. een hond, een hond met instinct.

Vanavond heeft Gio rechtop staand zijn avond eten gegeten en liep vervolgens achter mij en de andere honden aan de tuin in, de drempel van de buitendeur was een uitdaging en iets teveel. Het was tenslotte donker buiten, vragend keek hij mij aan….. hellllluuuuppp. De neiging om te doen wat de andere in de roedel doen is er echt, dit is voor ons een teken dat hij weer hond aan het worden is.

Dit is niet een jongen die op een truttige manier(zoals greyhounds wel heel goed kunnen) iets onzeker is, maar een hond die de wereld nooit ontmoet heeft. Hij snapt er vrijwel helemaal niets van, maar het geeft hem wel een goed gevoel om de andere te zien springen, spelen en rondlopen. Dit blijkt wel uit het feit dat hij vanochtend samen met de andere honden voor de deur kwispelend op mij stond te wachten.

Weliswaar als de deur opengaat en ik binnenkom, schiet hij zijn bed weer in, denkende dat hij iets verkeerd heeft gedaan.

Maar dit gaat steeds sneller over door onze benadering, hij wordt benaderd zoals de andere honden. En uit zijn reactie blijkt ook maar des te meer weer dat een hond in "het nu" leeft en niet in "het toen".

We kunnen hem natuurlijk jarenlang in zijn "zielige mode" laten zitten en lekker laten sudderen in zijn verleden, schuilplekjes voor hem creeren, zoals veel mensen doen uit medelijden, maar daar is deze prachtige jongen niet mee geholpen.

Een hond is graag in balans in de groep, zichtbaar, aaibaar, knuffelbaar en weet graag waar hij aan toe is en moet een doel in het leven hebben. Een hond die na 3 jaar nog steeds onder tafel met een dekentje zit omdat er visite komt is niet geholpen.

De oude fotos van Gio uit het asiel hebben hem echt onrecht aangedaan, vandaar wat nieuwe foto's zoals Gio echt is, en ondanks dat hij er nog wat mottig en vermoeid en dof uitziet, over een paar maanden weet je niet wat je ziet. Gio is een prachtige hond.

Wordt vervolgd.





05-11-2011

Vandaag heeft Gio grote vooruitgang geboekt. Elke dag wordt er iets overwonnen, de dag begint voor Gio sinds gisteren met opgeheven hoofd i.p.v ineengedoken onder een deken, voor ons mensen misschien een klein dingetje. Maar voor Gio een grote overwinning.

Het is natuurlijk ook heel vreemd als alle andere honden staan te juichen wanneer de tussendeur open gaat en er een mens beneden komt na een lange nacht in de huiskamer met 4 vreemde snuiters te hebben gelegen. Je zag hem denken…… Waarom zijn ze toch zo blij als die deur opengaat en dat mens door de deur komt? Als ik hun was, zou ik heel diep wegkruipen waar ik maar kon! Zo heeft Gio waarschijnlijk ook geleefd zijn hele leven voor hij in het asiel kwam. Gio is ongeveer 8 jaar oud. Dat is een lange tijd om verscholen te zitten.

We weten ook waar Gio vandaan komt, hij komt uit dezelfde roedel als Dominga en haar pups, die velen onder u zich nog zullen herinneren, uit een schuur, sterk vermagerd en opgesloten. Gio heeft de laatste paar dagen veel indrukken opgedaan en je kan aan hem zien dat het hem erg vermoeid. In een auto, uit een auto, op een vliegveld, uit je box gehaald worden, weer erin, vreemde mensen die met je box schuiven, tillen enz… Vervolgens in een lawaaierig vliegtuig, weer schuiven en tillen met je box,weer uit het vliegtuig.

Pffff…… weer schuiven en tillen, weer in een bus en dan in dit veredelde hondenhok kennismaken met 4 vreemde vogels, die allemaal erg blij zijn dat mens te zien maar wel vinden dat de nieuweling erg naar La Linea stinkt. Het maakt niet uit wie het is en waarom het hier is, als het stinkt naar La Linea blijven ze uit je buurt, hetzelfde onthaal krijg ik ook wanneer ik uit La Linea kom ondanks dat ik hun favoriete mens ben.

Vanaf dag 1 lopen Gio en ik rondjes, rondjes in de tuin, als ik dit niet zou doen zou hij voor de rest van zijn leven in zijn box blijven liggen en nooit meer overeind komen. Met alle gevolgen van dien. Rondjes, rondjes en nog eens rondjes wat uiteindelijk geresulteerd heeft in het doen van zijn behoeftes waar hij overdreven voor geprezen wordt….eng heel eng.. dat een mens je onder je kin aait voor een plasje! Dit alles gebeurt aangelijnd, anders zou Gio in zijn blinde paniek door de serreramen heen lopen. De eerste dagen heb ik Gio uit zijn box moeten trekken, weliswaar met beleid, maar toch echt wel moeten trekken.

Hij had al snel begrepen dat als hij een halsband om krijgt dat hij rondjes gaat lopen en zijn behoefte moet doen, dus sinds gisteren heeft hij besloten om maar uit zichzelf omhoog te komen. Een stuk makkelijker voor dat mens(dan hoeft ze niet zo te sjorren ) en een stuk rustiger voor hem zelf. Na een half uurtje wandelen in de tuin, besloot mijn roedel mee te wandelen, mijn buren hebben er een foto van gemaakt want 5 honden en een mens die rondjes lopen in de tuin, is toch wel grappig.

Gelukkig zijn ze een hoop gewend van mij en de honden, en weten ze waar ik het voor doe. De allergrootste overwinning van vandaag was dat hij los gekoppeld werd van de riem, en een weloverwogen keus moest maken…… Ren ik in paniek naar binnen en mijn box in of blijf ik bij het mens die mij vanaf mijn eerste dag in Nederland overal aanraakt en tegen mij praat?

Gio heeft besloten om dan toch maar achter het mens aan te blijven lopen omdat dat toch veiliger is dan in blinde paniek een schuilplaats te zoeken……..Prachthond!!!!! Binnenkort gaan we de rondjes voortzetten buiten de tuin.

Wordt vervolgd.