Galgo's en Greyhounds in Spanje
Het afval van de Spaanse samenleving
Valencia- De Federatie voor dierenbescherming Valencia
(FEDENVA) wil dat de inzameling en de zorg van zwerf- en achtergelaten dieren wordt beheerd
door non-profit organisaties en niet "door commerciële vennootschappen waarvan het doel is om geld te verdienen."
In een verklaring herinnert de Federatie er aan dat op 15 december in Les Corts een voorstel van het ministerie van Landbouw wordt behandeld , die een verandering in de wet 4 / 94 inhoudt, waarin wordt "gelegaliseerd" dat prive-bedrijven achtergelaten (zwerf-) dieren mogen vangen en slachten.
Naar de mening van de dierenbeschermingsorganisaties, zal dit amendement, dat klaarligt om togevoegd te worden aan de begroting van 2010, een catastrofe zijn voor de bescherming van dieren.
FEDENVA heeft opgeroepen om op 12 december, de Internationale Dag voor de Rechten van Dieren, een demonstratie te houden "om het leven van deze levende wezens die elk jaar worden verlaten en gedood in perreras, te verdedigen."
Bovendien, stellen zij dat het ministerie van Landbouw weet "dat veel burgers niet willen dat zwerf dieren worden beheerd door commerciële bedrijven waarvan het doel is om geld te verdienen, en naar verluidt de economische belangen boven ethische overwegingen laten prevaleren en niet om adopties te bevorderen."
"Wij geloven erin dat het vangen en de zorg van verlaten dieren niet vrijgelaten moet worden, omdat straks het enige punt van toekenning aan die bedrijven, de laagste prijs zal zijn", aldus de Federatie.
Er moet rekening worden gehouden met andere aspecten die de ontwikkeling van de bescherming van de dieren bevordert, en niet door deze bedrijven in te schakelen. Het vechten voor een dierenleven, houdt in, het vinden van een huis, het steriliseren, het houden in de juiste omstandigheden, adequate zorg verschaffen en niet slachten, tenzij dit strikt noodzakelijk is.
FEDENVA zegt 96.031 handtekeningen geleverd te hebben aan het regionaal ministerie van burgers uit Valencia "die niet willen dat dieren worden gedood in perreras, zoals ook niet gebeurt in andere Europese landen. "
Daarom verzoekt zij de regering dat het beheer en de vangst van zwerfdieren wordt uitgevoerd door non-profit organisaties, omdat het leven van een in de steek gelaten dier niet uitsluitend kan worden onderworpen aan zuiver economische overwegingen.
FEDENVA president, Esther Esquembre, zei dat dierenbeschermingorganisaties "voorrang moeten krijgen bij het beheer van de gemeentelijke asielen door een akkoord", omdat zij de adopties van dieren bevorderen, vechten voor een dierenleven, hun welzijn en educatieve projecten en de ontwikkeling van vrijwilligerswerk waarborgen.
Zij denkt dat, dit ver van de bedoelingen van particuliere ondernemingen en pseudo dierenbeschermers is, waar in veel gevallen de systematische slachting van honden en katten, de eerste winst is, dit in vergelijking tot het houden, de verzorging, adoptie, en het promoten van adoptiedieren, wat veel meer geld zal kosten. Het gevolg zal massale slachtingen zijn.
"Zwerfdieren zijn niet alleen maar het afval van de samenleving en verandering is nodig om het probleem dat het in de steek laten genereert, aan te pakken," verklaarde Esquembre, die erop wijst dat de in de regio Valencia "meer dan 50.000 honden en katten achtergelaten worden."
Volgens de voorzitter van FEDENVA wat moet veranderen is, "het invoeren van een beleid voor de afname van het aantal geboorten, effectieve bewustmakingscampagnes in de media, de identificatie en vervolging van daders."
De huidige methoden die worden gebruikt door vele gemeenten "zorgen niet voor het oplossen van dit probleem, maar zorgt ervoor dat jaar na jaar onschuldige dieren worden gedood en verrijkt de personen die dit doen met geld van haar burgers."
Bronnen:
http://www.laverdad.es/alicante
http://www.abc.es
Ons commentaar:
Dit systeem wordt steeds meer gebruikt en elke dag zijn er meer steden die zijn overgegaan in particuliere handen voor de verzameling, zorg en
onderdak van achtergelaten dieren. De volgende op de lijst is Valencia volgens het voorstel van het ministerie van Landbouw. En denk niet dat die
scrupules zal hebben bij de keuze van welk bedrijf die dienst moet leveren, zij zal het contract niet geven aan een dierenbeschermingsorganisatie
omdat zij financieel niet in staat is om te concurreren met particuliere ondernemingen, de dierenbeschermingsorganisatie zal met
toewijding voor de welzijn en respect voor dieren vechten, maar deze waarden tellen niet mee voor de markt wetten, waar alleen economische
belangen gelden. In feite zijn er gevallen zoals dit bekend, zoals dat van een stad in Coruña, waarin het contract is verleend aan een
onderneming toegewijd aan het uitroeien van ratten. Wat denk je? Dit bedrijf is toch zeker in hoge mate gekwalificeerd, professioneel en
ethisch, om de zorg en het beheer van honden en katten te managen?
Als mensen konden kijken naar al de horror die zich achter de muren van de gemeentelijke perreras of die worden geëxploiteerd door particulieren afspeelt, zou men schrikken: een belachelijk aantal dieren in overvolle ruimten, zonder bescherming tegen de kou of regen, die nooit gaan wandelen, leven tussen uitwerpselen, zonder scheiding op basis van ras, grootte of karakter, waardoor er veel gevechten ontstaan, uitgehongerd, uitgesloten van diergeneeskundige zorg, wat verzoorzaakt dat er veel gewond of ziek zijn en natuurlijk, zonder ooit een aai of een vriendelijk woord te ontvangen.
Ook hier is de onkunde van politici duidelijk, maar in dit geval zijn zij volledig op de hoogte van het verschrikkelijke lijden dat ze veroorzaken door hun geniepige bestuur. Ze weten dat ze geen einde maken aan het probleem, ze halen alleen zo snel mogelijk de symptomen van hun slechte werk en wanbeleid uit de roulatie, omdat er niets wordt gedaan om de verspreiding van honden en katten te verminderen. Ze doen niets aan de onderliggende oorzaken van deze populatie van dieren zonder voedsel en onderdak, en daarom zal het een oneindig, absurd en bloedig proces zijn. Een redelijke, rechtvaardige en intelligente benadering is dat dit hele verhaal ten gronslag ligt aan het gedrag van mensen en de incompetentie van de overheid, zij zijn verantwoordelijk voor de voortdurende generatie van een "afvalstof", die gevoelens van angst en pijn ervaart.
De politici kennen de oplossingen heel goed, maar er is geen belang of de wens om ze uit te voeren. Minder is meer "goedkoop" en "makkelijk" uit te voeren, al zijn hun onmiddellijke acties niet doeltreffend. Wat wel zou helpen is om de kwestie met een lange termijn visie aan te pakken met behulp van methoden die het probleem kunnen oplossen, zoals: verbod op het fokken van honden en de verkoop in winkels, campagnes met een focus op het bewust maken van kinderen op scholen, verplicht een microchip en toezicht op de naleving, een maximum aantal honden en katten per gezin, telling van de honden en katten, gemeentelijke sterilisatie activiteiten, hogere en vaker straffen voor mishandeling en verwaarlozing, een verbod op de jacht met honden, een gratis gezondheid systeem van dieren zonder eigenaar of waarvan de eigenaar onvoldoende financiële middelen heeft, en bovenal financiële ondersteuning van asielen.
De bestuurders verschuilen zich altijd achter het niet hebben van middelen noch geld om soortgelijke acties te ondernemen, maar feit is dat de kosten uiteindelijk veel hoger zijn met het huidige nutteloze beleid, en dat dit nooit het probleem zal uitroeien. Het is onaanvaardbaar en verdient brede veroordeling om het lot van deze dieren in de handen van ondernemers te laten met als enige doel dat hun bedrijf winstgevend en duurzaam zal zijn. Geheel gebeurd onder valse voorwendselen die ons moeten laten geloven dat deze kennels comfortabele onderkomens zijn voor deze wezens, waar ze geen gebrek aan voedsel, noch aan zorg, noch aan liefde, noch aan de juiste omstandigheden, zullen hebben, de waarheid is echter dat ze echt behandeld worden als afval dat zo zo snel mogelijk verwijderd moet worden zonder rekening te houden met hun lijden en hun recht op een fatsoenlijk leven, maar op basis van criteria van efficiëntie, en dat ik verzeker u, maakt geen eind aan het lijden van deze dieren, het lijden wordt alleen maar groter.
Men moet zich niet door die politici laten misleiden, de realiteit is dat in deze dodingsstations de wettelijke termijn voor honden en katten te doden kort is, zeer kort, meestal niet meer dan tien dagen. Er wordt door deze centra niets gedaan om voor de dieren adoptieouders te vinden en als iemand op zichzelf er toch een vindt, zorgen de zeer beperkte openingstijden of het feit dat deze centra de erbarmelijke omstandigheden waarin de dieren leven niet willen onthullen, voor problemen. Als leden van een dierenbeschermingsorganisatie proberen om deze ongelukkigen te bezoeken, om ze te wassen, eten te brengen, met ze te spelen of gewoon een beetje liefde te geven, wordt alles direct moeilijk of negatief benaderd, omdat ze zo min mogelijk getuigen van buiten het bedrijf willen hebben, om openbaarmaking te voorkomen van de wandaden die daar gepleegd worden. Dit verhaal wordt herhaald, van Madrid naar Oviedo, van Tarragona naar Huelva, via Albacete naar Madrid en nu, als niemand het voorkomt, ook in Valencia.
Met dank aan Podencoworld
De Spaanse Carlota en haar hond Ambo zoeken regelmatig de publiciteit.
Zij noemt Ambo “Ambasadog”, een ambassadeur voor de galgo’s in Spanje Hier een nieuwe bijdrage van Carlota en Ambo, getiteld:
De Spaanse galgo’s zijn moe
Ik heb moeite om dit verhaal te schrijven, noem het maar “writer’s block”, of zou het komen door de pijn en de wanhoop die ik voel na keer op keer al die ellende van al die galgo’s te zien. Ik weet niet meer wat ik nog kan doen, maar ik schrijf uit mijn hart en zie wel wat er van komt.
Ik kan niet over één bepaald geval schrijven want er zijn er duizenden, teveel om allemaal te vertellen, helaas. Hoewel hun verhalen wel overeenkomsten hebben. Altijd de galgo’s met hun leed, hun pijn, en daartegenover mijn innige wens om ze als gewoon gewaardeerd huisdier te laten leven, zoals ze vroeger ooit deden. Ik ben wanhopig want ik weet niet meer tot wie ik me moet wenden. Wie luistert er naar me als ik hun verhaal vertel. Ik wil het de hele wereld wel vertellen!
De Spaanse galgo is moe. Moe van het massale misbruik waaronder ze gebukt gaan. Op dit moment zijn de jagers bezig zich te ontdoen van de moeder-galgo’s die een nest hebben geproduceerd en hebben gezorgd voor “vers bloed” voor het volgende seizoen. De pups die na 2 of 3 maanden niet tot de sterksten behoren worden ergens achtergelaten of in de vuilnisbakken gegooid.
De meeste jagers jagen illegaal, en als de galgo een haas of konijn vangt en ze worden betrapt dan “waren ze gewoon met de honden aan het wandelen, en heeft er één toevallig iets gevangen” Het massale misbruik, en de manier waarop alle lagen van de Spaanse bevolking dit negeert is verschrikkelijk.
Het is een nationaal probleem, maar niemand op een leidinggevende positie neemt het serieus. In Ciudad Real werden onlangs 2 gehangen galgo’s gevonden waarvan er één een microchip had. De Guardia Civil liet de zaak vallen toen “de eigenaar niet op het adres aanwezig was”
De wereld is donker, als je als galgo in Spanje geboren wordt. Hun lot is verbonden met de bomen, met een touw om de nek “pianospelen” na bewezen diensten, tot de dood ze verlost. Dit kan uren duren, en de arme galgo die zijn baas te schande heeft gemaakt moet lijden. De galgo’s die goede jagers waren worden beloond met een vluggere dood. Duizenden worden er in putten gegooid, achtergelaten, aangereden door auto’s, en niemand kijkt op of stopt als er een galgo langs de weg zwerft met gebroken poten, bloedende wonden, uitgehongerd, of uitgedroogd bij 40 graden hitte, of mager rillend in de koude winternachten.
Velen sterven waar ze door de jager achtergelaten zijn aan een ketting – vergeten – waar ze uithongeren, sterven en wegrotten.
Wie hoort mijn verhaal? Wie kan me helpen? Duizenden en duizenden galgo’s in Spanje wachten op de moedigen onder ons, tot we ze komen helpen. Op een dag, misschien, heel misschien, kunnen we ze allemaal redden. En dan komt er een nationale wet tegen de misselijkmakende behandeling van jachthonden. Maar… dat kan alleen als we ALLEMAAL samen opstaan en gehoord worden.
Als jij iets kan doen, of als je meer informatie wil over het leven van galgo’s in Spanje, laat het me weten.
Carlota en Ambo
comdelrio@hotmail.com
Ingezonden brief naar Engelse krant(Nederlandse vertaling)
Deze brief is ingezonden naar een engelse krant door een groep vrienden,werkzaam in de film industrie, op bezoek bij Peter (zie Pedro's dagboek in het menu hiernaast)in La Linea, naar aanleiding van het dood geslagen hondje en de rechtzaak die daar het gevolg van was.
De donkere Kant van Spanje De jagers van Spanje hangen nog duizenden honden elk jaar -
velen heel langzaam als straf voor het slecht presteren.
Op 15 Augustus toen het grootste deel van het
land zich omwikkelde in het feestgedruis van een officiële feestdag ,waren mijn verloofde en
ik,doorweekt van de stralen van het magische uur aan het fietsen in Andalusia, toen plotseling onze
zaligheid door twee revolverschoten werd verbrijzeld; vijftien minuten later, braken de
-stremmende schreeuwen , zo donker en vreselijk ,van een hond ,onze harten in een ogenblik.
Aan de overkant van de smalle vallei,zag ik een licht geel huis ,besmeurd met dikke modder,toen 2 mensen in mijn vizier
kwamen.
Één oudere,gezette,zware man en één jongere man.
Zij waren een kleine hulpeloze hond aan het slaan,wat leek als 60 sec. te duren,
terwijl het om genade schreeuwde....
Toen werd het stil.
Vastberaden om de mensen te identificeren,fietsten wij langs de omheiningslijn van het erf en vertelde mijn verloofde aan de jongere van de 2 mannen,dat wij een hond in vreselijke nood hadden gehoord,en dat het lawaai schijnbaar van deze plek kwam. Hij antwoordde met een glimlach,en beschreef hoe een kleine hond inderdaad tijdens het verplaatsen van een kleine kooi naar een grotere een hoop kabaal had gemaakt, ontsnapt was en dat ze heel veel moeite hebben moeten doen om haar weer in de kooi te krijgen; „U had het moeten zien!“ hij zei, „het was een behoorlijke scène!“
Voor het gerecht twee dagen later bleven de lokale verantwoordelijke jagers bij hun verhaal met de bewering dat de hond in goede conditie en leven was. Om dit te weerleggen heeft onze advocaat bloedige foto's , röntgenstralen en een autopsierapport van de dode 2jarige vrouwelijke Jack Russel geopenbaard,terug gevonden van waar zij haar dumpten, verpakt in een zak - tweemaal van dichtbij in de rug geschoten met een jachtgeweer, meer dan 200 korrels in haar lichaam. Beseffende dat zij nog in leven was hebben de 2 mannen besloten om haar dood te slaan,zo brutaal haar benen en rug te breken wat de schreeuw voor genade uitbracht over de vallei.
Wij zijn verteld geworden,dat de hoorzitting een succes was en er zullen er meer komen zodat wij hoopvol waren dat rechtvaardigheid zal heersen. Maar in de week sindsdien, is het lichtgele huis griezelig stil gevallen; Seprona, De gezaghebbende van de milieupolitie dat wordt verondersteld om deze gevallen te behandelen kwam nooit op de voorwaarde van de resterende 9 honden ter controleren. Die niet onlangs zijn gevoed noch gecontroleerd. Geen follow-up. Geen actie. Als wij niet opnieuw handelen zullen de honden zeker in hun kooien verhongeren. De rechter beloofde een andere autopsie maar het lichaam van de hond is nog in de diepvriezer van onze vriend. Slechts gisteren nog hoorden wij alweer een schot uit een jachtgeweer over de vallei.
Deze wreedheid tegen dieren is niet nieuw in Spanje - de honden worden uit gewoonte
verlaten, in rivieren geworpen met rotsen rond hun halzen , door de auto veroorzaakte gebroken
benen in putten gegooid zodat zij hun eigenaars niet meer kunnen volgen .
Degene die hier het meest onder lijdt zijn de rustige
en zachtaardige jachthonden.
De Galgos (Windhonden) en Podencos wordt gehangen in pijnboombossen, vaak in massa's aan het eind
van het jachtseizoen in goed - bekende plaatsen in centraal Spanje zoals Medina Del Campo;erger nog,
de jagers beoordelen hen; ze worden geacht om als ze slecht gepresteerd hebben aan hun eind te komen met
de“ methode „van de Pianospeler.
Ze worden aan een lage tak gehangen, met hun tenen net aan de grond, steunend en uitgeput ,
verstikken zij.
Tot 50.000 honden sterven op deze manier in Spanje elk jaar als deel van een sadistische slachting
een traditie geboren uit noodzaak aangezien de slechtere jagers uit het verleden zich
niet konden veroorloven om hen te voeden en in plaats daarvan nieuwe honden voor de jacht verkiezen en te fokken.
En net als Stierenvechten, zijn de tradities in Spanje moeilijk te breken, geen kwestie over hoe barbaars dit is.
Ondanks druk van dieren- rechtengroepen en sommige verbolgen burgers,
vele brieven vanuit het buitenland, doet de Spaanse overheid schijnbaar weinig, om het hangen van
honden of het misbruik van huisdieren tegenhouden.
(De Jachthonden zijn niet geclassificeerd als huisdieren) en bijna elke klacht gaat langs hun heen.
Er zijn geen fok-controles
van de gefokte 15 honden worden er 3 gehouden om voor een jaar met
een maximum van 2 of 3 jaar te te jagen maar niet meer, de rest wordt geslagen, verlaten, gehangen of
ingespoten met bleekmiddel,verbrand,verdronken overgoten met zuur,alles wat maar een goedkope ,
maar wrede oplossing biedt voor hun overschot aan honden.
Een paar dagen na de tragische dood van Jack Russel waren mijn verloofde en
ik een afdeling aan het schoonmaken,van het toevluchtsoord, van hond en andere dieren van de Stichting second chance,
in mooi La Linea, dichtbij Gibraltar.
Jarenlang was hier een een ander droevig geel huis dit
keer met een lange, roestige schoorsteen door overheid in werking gestelde
Perrera(dodingstation), een officieel honden asiel dat de honden naar de hemel zond.
Hier achter gelaten vallen de honden onder het bedrijfsvoorschrift ,en hadden
slechts 10 dagen alvorens „te gaan slapen“ - goedkeuring om via een klein venster door om het even wie op het hoofd
met een vierkante metaalknuppel te worden geslagen, in de oven te worden geduwd in de bewuste zak , om het contante
geld uit te sparen voor de euthanasiedrug.
Onze Nederlandse vriend Peter en zijn vrouw Madeleine kwamen hier vier
jaar geleden toen een lokale dieren- rechtengroep een paar kennels naast de Perrera had om honden dit
brutale eind te bewaren. Hij maakte de beul een aanbieding,die hij niet kon weigeren om de honden na de
10 dagen te komen halen.
verplaatste en huisveste hij de honden zo goed als hij kon.
dit alles onderwijl proberende om het dodingstation te laten sluiten
Over het algemeen gebouwd van draadomheining en golfplaat, dat aan de zon wordt blootgesteld,
droog en stoffig ,is het nu een gelukkiger bouwvallig kamp voor zowat 500 honden die allen enthousiast wachten op
een tweede kans. - een baken van hoop met een sterke betekenis van noodsituatie, zich inzettende mensen;
De bovenlijf ontblootte bouwers van Oost-Europa werken haastig aan nieuwe rijen van kennels met echte vloeren en een dak -
allen onlangs geschonken door de schoonzoon van een beroemde Nederlandse springruiter vóór de
koude en natte winter aanbreekt; een troep van specifieke jonge vrijwilligers, meestal van Holland, brengt weken door
met het schoonmaken van kennels terwijl slechts een kilometer verderop toeristen en locals onbewust op de stranden liggen te verbranden;
een dierenarts in blauwe overall met piepende rubberlaarzen beweegt zich van kennel naar kennel. Om gewapend
met een glimlach,verband
antibiotica en naalden , gebroken lichamen en harten te repareren.Op de dag is er een reddingsactie met
beperkte middelen en handen aan dek; meer binnen gebrachte honden, fysiek en geestelijk
gebroken - allen met behoefte aan liefde en reparatie en een nieuw thuis.
De verlaten en beschadigde honden, hun leven on-hold, dragen droevige en wantrouwende
blikken maar hier zijn zij op zijn minst veilig. In één kennel ligt een gebroken maar rustige Galgo (Windhond) wachtend op
haar lot, het wit van haar ogen zichtbaar boven de lange littekens op haar elegante neus, een poot met verse
verwondingen ,is gezwollen.
De volgende deur, het janken, een getraumatiseerde jonge Dalmatier is in elkaar gekropen
in de hoek,
te bang om binnen een meter van de mens te komen.
Maar sommigen verraden het ontsteken van hoop en
nieuw vertrouwen aangezien zij met hun staarten zwiepen terwijl de arbeiders overgaan tot het aaien van hun hoofden.
Ongelooflijk, met beperkte middelen blaast Holland , Denemarken en Duitsland elke maand nieuw leven in een of ander project,
specifieke landen die de uitdaging aan gaan en de zorg op zich nemen. Droevig, België legt nu een verbod op om Galgos
van Spanje in te voeren ,dit op de Spaanse overhedenbeoordeling gebaseerd dat;de situatie fijn.
Ondanks
dit, worden op de weinige dagen de gelukkigen geladen in Peter's bestelwagen - The happy express -
aan de luchthaven van Malaga, paspoort in de poot, slechts uren vanaf een nieuwe en liefhebbende familie.
Peter en zijn team heeft meer dan 3.000 geredde honden in de laatste 4 jaar ,tegen alle kansen in geplaatst-
allen liggen op veilige banken, met zwiepende staarten.
Maar er is nog veel, heel veel te doen
alvorens Spanje vaste actie tegen mensen zoals de mensen in het kleine gele huis op de vallei voert -
de mooie honden van Spanje hebben tot
Januari wanneer de jagers hen terug de pijnboombossen leidt, met de galg in hun hand.
Dominic Cunnigham-Reid
Nieuw onderzoek openbaart ophanghorror in Spanje
Een nieuw onderzoek van de WSPA heeft duidelijk gemaakt hoe duizenden Spaanse Greyhounds (bekend als Galgos) worden opgehangen aan het einde van het jachtseizoen op hazen aan het begin van ieder jaar.
De stoffelijke resten van een hond, met de strop nog om zijn nek.
De resultaten van dit onderzoek, gehouden in maart dit jaar in de regio’s Castilla y León en Castilla la Mancha in Spanje met behulp van de Spaanse organisatie Scooby (Sociedad Protectora de Animales Scooby), heeft wijdverspreid bewezen dat de jarenoude traditie in Spanje om honden op te hangen nog steeds plaatsvindt. WSPA schat dat er jaarlijks tienduizenden galgos worden gefokt en gedood in verschillende gebieden in heel Spanje.
WSPA vond dode honden met stroppen om hun nekken, gedumpt in ondiepe graven of liggend onder de bomen waar ze aan op waren gehangen. En op een vuilnisbelt net buiten de stad Rudea, bij Tordesillas, waren onderzoekers getuige van het afschuwelijke gezicht van een dode galgo die hing aan een wilgenboom. Skeletten van galgos kwamen we daar regelmatig tegen, net als gesmolten touwen die in de bomen hingen met daaronder verse botten en as, het bewijs voor het feit dat er honden waren opgehangen en in brand waren gestoken.
Een aantal geluksvogels wordt naar het
opvangcentrum gebracht Ook leerde WSPA dat honden die slecht gepresteerd hadden, expliciet laag worden opgehangen om een langzame dood te bewerkstelligen. Dit wordt “de pianospeler” genoemd, naar het razende krabbelen van hun poten in een vergeefse poging om op de grond te blijven staan. De honden die wel goed gepresteerd hebben, worden hoog opgehangen, wat resulteert in een snellere dood. Ongewenste galgos worden ook wel gestenigd, vastgebonden en achtergelaten zodat ze verhongeren, in het water gegooid zodat ze verdrinken of in putten gegooid om vervolgens in brand te worden gestoken.
Alistair Findlay, een WSPA onderzoeker zei: “Het is schandalig dat Spanje, een land dat momenteel het voorzitter is van de Europese Unie, toelaat dat de beste vriend van de mens zo wreed en ongevoelig misbruikt wordt op deze wijze. Dit is een sprekend voorbeeld waarom een nationale dierenwelzijnswet zo verschrikkelijk hard nodig is in Spanje.
Momenteel is het in Andalusië en Extremadura niet verboden om een hond te doden door ophanging, omdat daar geen dierenbeschermingswetten bestaan. In Castilla y León moet nog een wet worden goedgekeurd die iedereen die een hond ophangt beboet met 15.000 euro.
De honden worden nagekeken, behandeld
en ondergebracht in kennels. Maar er is hoop. Een paar honden blijft deze gruwelijke dood bespaard en worden naar het in het jaar 2000 gebouwde opvangcentrum van Scooby gebracht. Fermin Pèrez leidt deze organisatie en hij en zijn team poogt om deze honden te verzorgen en weer gezond te maken, te castreren en op te nemen in hun adoptieprogramma. “We hebben meer steun nodig en meer besef van de mensen dat dit soort dingen nog steeds plaatsvindt en we moeten dit nu gestopt zien te krijgen.”, zegt Fermin Pèrez.
WSPA heeft brieven geschreven naar de Spaanse autoriteiten, met als de oproep aan deze EU-lidstaat om nu eindelijk eens een nationaal dierenwelzijnswet aan te nemen die deze gruwelijkheden uit zal bannen.
Sr. José Luis Rodríguez Zapatero jlrzapatero@presidencia.gob.es Fax: 91.4675854
Een vertaling van een verhaal van Julio Ortega Fraile over de verschrikkelijke situatie van de Podenco’s en Galgo’s in Spanje.
En de leugenachtige Spaanse regering die dit ontkent en er niets aan doet. Vervolgens volgt ons commentaar op dit onderwerp. In 2005 rapporteerde de FAPA (Federación de Asociaciones de Protección Animal) dat in Spanje 50.000 galgo’s en podenco’s
zijn afgeslacht op verschillende manieren: opgehangen, verbrand, verdronken, vergiftigd of doodgeslagen.
Nou er is een wonder gebeurd, nu 4 jaar later zegt de Spaanse regering dat dit niet langer gebeurt.. Maart 2009: honderden honden werden
opgehangen op een
stortplaats in de stad Villatobas (Toledo). Hoe kunnen de Spaanse politici dan vol blijven houden dat mishandeling en het doden
van honden een gebruik uit het verleden is en dit niet meer voorkomt in Spanje.. Zowel voor de Galgo’s als de Podenco’s geldt
hetzelfde, wanneer ze in de ogen van de jager niet meer bruikbaar zijn, niet voldoende presteren, ziek worden of gewoon te oud
worden, zijn ze ineens niet meer ‘zijn beste vriend’ en zijn dan ineens een last waar hij niet van plan is nog langer voor te
zorgen en zo snel mogelijk van af wil. Maar ook dit is niet waar natuurlijk, volgens de leiders in Spanje. het gebrek aan oprechtheid en de leugens van hun leiders aan te tonen.
Bron:
www.loquesomos.org
De schokkende realiteit van deze massaslachtingen onder Podenco’s en Galgo’s is aan de orde van de dag in Spanje.
In al die jaren is er niets veranderd, gelukkig zijn er een aantal Spaanse burgers met het hart op de goede plaats die deze
weerzinwekkende praktijken naar buiten brengen. Maar ook zij staan machteloos met zo’n corrupte, leugenachtige Spaanse regering.
De media doen regelmatig verslag van de wreedheden tegen dieren, de regering doet echter niets, die ontkent het hele verhaal
als
iets uit het verleden dat niet meer voorkomt, om een zo mooi mogelijk plaatje in Europa te schetsen, met het oog op het
binnenhalen van allerlei subsidies. Het bizarre is dat Spanje zelfs
subsidie
voor stierenvechten ontvangt uit Europa, barbaarse praktijken worden dus zelfs door de EU mogelijk gemaakt. Op 1 oktober treedt het Koniklijk Besluit in België in werking, onderdeel hiervan is een
invoerverbod
in België van huisdieren. Dan mogen alleen nog als kweker geregistreerd staande personen honden en katten invoeren
uit het buitenland. Er is veel onrust onder stichtingen omdat een totaalverbod in zou houden dat er geen honden meer
uit Spanje naar België geadopteerd zouden mogen worden. Zoals u heeft kunnen lezen in bovenstaand verhaal,
zou dit betekenen dat de enige kans voor Podenco’s en Galgo’s om te ontsnappen uit de Spaanse hel
en een kans op een beter leven in België dan niet meer mogelijk is. Gelukkig zijn er over deze kwestie
vragen gesteld in de Belgische Senaat. Men is gekomen tot dit Koninklijk besluit omdat men vindt dat er door de adopties van honden uit het buitenland, teveel honden in de Belgische asielen bleven ziten. Na vragen in de senaat heeft de staatssecretaris besloten dat er grondig moet worden nagedacht over het lot van dieren die in het buitenland worden mishandeld, waaronder de Spaanse windhonden. Om hierover meer duidelijkheid te krijgen heeft de Staatssecretaris, de Raad voor Dierenwelzijn om advies heeft gevraagd. De vraag blijft hoe er een verandering kan komen in de afschuwelijke situatie van de Podenco’s en Galgo’s in Spanje.
Van de Spaanse regering heeft het verleden geleerd hebben deze arme dieren niets te verwachten. De verandering zal uit
Europa moeten komen, in de Europese grondwet stond al een artikel over dierenrechten, echter na veel gelobby vanuit Spanje,
bleef er weinig van het artikel over en was het eigenlijk een wassen neus. Zoals we allemaal weten is deze grondwet nooit
ingevoerd. In het Europees Parlement pleit GroenLinks voor een bindend handvest
voor de Rechten van het Dier.
De verwezenlijking daarvan komt een stap dichterbij als het
Verdrag van Lissabon in werking treedt.
Het Europees Parlement krijgt het laatste woord over Europese wetten o.a. op het gebied van
dierenwelzijn. De nieuwe spelregels kunnen pas in werking treden wanneer ‘Lissabon’ door alle nationale parlementen is goedgekeurd. Dat kan in 2010 het geval zijn. ‘Lissabon’ voert ook het Europees burgerinitiatief in. Dat stelt burgers in staat een eigen voorstel op de agenda van de Europese instellingen te zetten, wanneer zij daarvoor 1 miljoen handtekeningen weten te verzamelen. Mijn hoop is gevestigd op deze Europese regelgeving, wanneer Spanje zijn kop in het zand blijft steken voor
de mishandeling van dieren, zal de Eu hopelijk met sancties komen. Wanneer Spanje geen subsidies uit Europa meer
ontvangt, zal dat corrupte stelletje misschien eens in actie komen. Op een mentaliteitsverandering van de Spanjaarden zelf,
kunnen we wel wachten, maar dat is een utopie.
De gruweldaden van de jagers in Spanje komen al decennia voor en zijn verankerd in het karakter van deze schoften.
Keiharde straffen zijn vereist, onvoorwaardelijke vrijheidsstraffen en hoge geldboetes zodat ze diep geraakt worden
in de portemonnnee dan zullen deze minderwaardige lieden misschien eens stoppen met die duivelse wandaden tegen
hulpeloze dieren. Als het de Eu zelf niet lukt, wordt het tijd voor een burgerinitiatief, die 1 miljoen
handtekeningen zullen er zeker komen. Tot die tijd blijft de enige kans van een Podenco op een beter leven
een adoptie naar het buitenland. Door castratie- en sterilisatieprojecten kunnen organisaties de toename
van zwerf- en asieldieren neutraliseren, zoals uitgelegd in het stappenplan van
(Federación de Protectoras de Animales de Extremadura) is een Campagne gestart tegen dierenmishandeling. 
WSPA moedigt U aan om protestbrieven te schrijven naar de President van Spanje.
President van Spanje:
Presidente del Gobierno
Palacio de la Moncloa
28071 Madrid
Spain
Fax: 0034 913 900 217
Formulario escribir al Presidente
Minister van Landbouw:
Ministra de Agricultura
Excma Sa. Elena Espinosa Mangana
Paseo Infanta Isabel, 1
28014 Madrid
ministro@mapya.es
Website
50.000 Galgo's en Podenco's afgeslacht in Spanje
Het was heel normaal dat de "galgueros" hun dieren voor twee jachtseizoenen gebruikten en dan voor het gemak en uit
financieel oogpunt van hen afwilden. Bij de methoden die ze gebruikten, werd er geen rekening gehouden met het lijden
van de honden. Water, vuur, touw of stokken werden gebruikt, alles wat hen geen geld kostte. Maar de politici in Spanje
argumenteren dat zulke praktijken nu zijn gestopt en tot het verleden behoren, en dat de eigenaren van de honden nu zorgen voor
een gelukkig en een plezierig ‘pensioen’ voor de honden.
Een
leugen
is zeker ook, de voortdurende klachten uit de omgeving over stervende honden, verminkt, of met verschrikkelijke wonden,
degene die het overleven komen in kennels terecht, die nauwelijks de middelen hebben om te bestaan. De afschuwelijke beelden
met de verschrikkelijke staat van deze dieren, met losgeraakte beenderen waar nog een beetje vel aanzit en de voortdurende beelden op het nieuws van dode of stervende dieren, zijn volgens de politiek zeker inbeelding van het volk en media. Maar de media kunnen ontelbare pagina’s vullen met ooggetuigverslagen over deze realiteit, hoe kunnen de hogere kringen hierover dan spreken in de verleden tijd.
En dan het volgende verhaal: “dat in Spanje door verschillende adoptie campagnes georganiseerd door verschillende groepen en individuen, duizenden honden, meest greyhounds en podenco’s naar het buitenland zijn gebracht naar verschillende Europese landen, bestemmingen waar ze aankwamen nadat ze in de hel waren geweest, maar gelukkig hebben sommigen de kans gekregen om te ontsnappen. De meesten zijn er niet geslaagd om te ontsnappen- en dat zijn er ontzettend veel!- Spanje werd hun altaar en begraafplaats door de handen van mannen, zoals gewoonlijk, “de slechtste vijanden” van de honden.
En nu heeft de Belgische
regering een wet (Koninklijk besluit) aangenomen die ingaat op 1 oktober van dit jaar en die verbiedt het toelaten van
buitenlandse honden in het land, iets dat Frankrijk ook heeft besloten door de grenzen te sluiten voor honden uit Spanje. In België wilde men een uitzondering maken voor bepaalde groepen honden zoals de Galgo, die men dan in België nog zou mogen adopteren. Om deze optie te onderzoeken heeft de Belgische regering contact opgenomen met de Spaanse regering, om er achter te komen of het lot van de Galgo in Spanje van die aard was dat er voor deze groep honden een uitzondering in de Belgische nieuwe wet moest komen.
En hier komt de shock, de walging, de verontwaardiging en het ongeloof, de vertegenwoordigers van de Spaanse regering hebben gerapporteerd dat heden ten dage, dit ras niet meer mishandeld, lijdt of gedood wordt. Dat dat allemaal geschiedenis is en dat er nu respectvol met deze honden in Spanje wordt omgegaan.
Ik begrijp dat de politici in Spanje een idyllisch plaatje van het land willen verkopen naar buiten, omdat iedereen weet dat de schijn ophouden in Europa heel belangrijk is om allerlei Europese subsidies te verwerven, zo krijgt men in Spanje onder andere subsidie voor Stierenvechten.. Maar tussen het uitoefenen van politiek opportunisme en liegen zit een enorm gat gevuld met dode honden, van Podenco’s en veel andere hondenrassen, veel van hen door gewetenloze jagers voor de grap gedood voor een wild zwijn of hert, zoals aandelen die je koopt en verkoopt al naar gelang ze je wat opleveren of een last worden.
Iedereen die wilt zien wat ik hier aangeef, moet eens een kijkje nemen op de sites van allerlei (buitenlandse) stichtingen die de verschrikkelijke situatie aantonen van de windhonden in Spanje. Honden gevonden met een touw rond hun nek en opgehangen aan bomen, brandwonden op hun lichaam, met verschrikkelijke wonden, vergiftigd etc...deze beelden tonen het bewijs aan dat de honden in Spanje onderwerp blijven van allerlei soorten martelingen en dat
veel van hen op brute wijze zijn vermoord.
Een regering die heeft beloofd een wetsontwerp te maken voor dierenbescherming
tijdens de verkiezingen en dit niet nakwam, die met een miljard euro financieel het Stierenvechten ondersteunt of die allerlei evenementen ondersteunt waar de belangrijkste bezienswaardigheid is het doden van een dier, daar kunnen we weinig actie van verwachten in de vorm van het effectief maken van een wet voor deze dieren en de beschermig van hun rechten. Maar nu is de houding van de Spaanse politiek onfatsoenlijk niet door nalatigheid of nonchalance, maar bepaald door een onweerlegbaar feit: ze liegen, de situatie van de windhonden in Spanje heeft bewezen dat de Belgische regering op een walgelijke manier wordt voorgelogen.
Het ergste van deze truuk is niet de schijnheiligheid of het niet hebben van de minste wroeging of schijn van belangstelling van deze regering dat overeenstemt met de realiteit, maar het is zeker dat het resultaat van deze droevige politieke klucht is, dat het voor duizenden en duizenden galgo’s en podenco’s onmogelijk wordt om van een vreedzaam bestaan te genieten en te ontsnappen aan een vreselijk lijden en een zekere dood in Spanje, een land waar bijzonder meedogenloos met dieren wordt omgegaan. Dierenwelzijn organisaties in Spanje zullen beschadigde windhonden blijven redden, die sterven door de hand van jagers, maar dankzij de leugenachtigheid van politici kunnen deze honden niet langer geadopteerd worden door Europese inwoners die hen een goed thuis willen bieden.
De sluiting van grenzen voor honden die een adoptiegezin in het buitenland hebben gevonden is een een echte gruweldaad, zo kunnen veel mensen in deze landen niet begrijpen dat er in Spanje zo wreed en sadistisch met honden wordt omgegaan, en dat zij om die reden deze honden een thuis willen bieden om ze te behandelen met de liefde en aandacht die ze verdienen. Maar landen als België hebben besloten om welke reden weet ik niet, om de enige mogelijke redding en de laatste
hoop voor deze dieren in de ban te doen, de situatie voor Podenco’s is helemaal om wanhopig van te worden, dit alles komt omdat
de Spaanse leiders liegen en zeggen dat deze wreedheden tot het verleden behoren.
Dit verhaal zal waarschijnlijk niet
in de handen terecht komen van de Belgische staat, maar het zal waarschijnlijk gelezen worden door een paar Spaanse burgers en
zij moeten weten dat de hoge heren die zij hebben gekozen leugens verkondigen om een mooi plaatje te schetsen in Europa.
Want Spanje is nog steeds honden en andere dieren aan het mishandelen en aan het doden. Foto’s van de lichamen die zijn
opgehangen zijn reden genoeg voor hen die moeten leven van politici, om daar geen aandacht aan te besteden in hun
beschamende verdorvenheid, bang om hun armzalige baantje te verliezen. De stank van corruptie is zo moreel ondragelijk
net als al die ontbindende hondenlichamen, totnutoe een hoog aantal en dit aantal zal alleen maar groter worden. Tenzij
mededogen met het ongelukkige lot van al die honden en woede op al die politici die niet aarzelen om te liegen, overgebracht
kan worden naar de Belgische regering, dat dit de realiteit is in Spanje. De enige mogelijkheid voor burgers in Spanje is om
No-kill Europe.
De strijd tegen dierenleed en het verschrikkelijke lot van de Galgo en de Podenco gaat door!
Met dank aan E&E van PodencoworldCampagne tegen dierenmishandeling in Extremadura
Daartoe is met medewerking van het provinciebestuur, die zelfs de hele campagne betaalt!! een televisiespotje en een radiospotje gemaakt dat elke dag meerdere malen wordt uitgezonden op talrijke tv- en radio-zenders, met als doel zoveel mogelijk lokale bevolking te bereiken en hen te laten inzien dat dierenmishandeling NIET NORMAAL is.
FEPAEX heeft dringend behoefte aan Feedback, zij willen graag mails uit alle windstreken ontvangen, waarmee ze aan de politiek kunnen laten zien dat de wereld geschokt is en hun campagne in binnen- en buitenland wordt gesteund.
Het leven van de Galgo Español in Spanje
Je zal toch maar een Galgo zijn.
De Galgo Español wordt al eeuwenlang in Spanje gefokt voor de jacht op konijnen. Oorspronkelijk stamt hij af van de windhonden van de kelten. Dezen gebruikten hun windhonden reeds voor de jacht, en die traditie werd voortgezet toen zij in de 6e eeuw v. Chr. naar Iberië kwamen en hun honden meebrachten. Eeuwen later werd ook onder de Romeinse heerschappij de jacht met windhonden voortgezet. Het ras werd toen Canis Gallicus (keltische hond) genoemd. En waarschijnlijk is later daarvan de benaming van de Galgo Español, wat Spaanse windhond betekent, afgeleid. Ook de Podenco Ibicenco en de Sloughi zijn van invloed geweest bij de totstandkoming van het ras van de Galgo zoals wij dat tegenwoordig kennen.
Heden ten dage worden de Galgo's nog steeds ingezet voor de jacht op konijnen. Het moet gezegd worden dat er ook jagers, zogenaamde Galgueros, zijn, die goed voor hun honden zorgen. Maar het merendeel van de Galgo's leidt een zeer treurig bestaan, vergelijkbaar met dat van de Podenco. Als er niet gejaagd wordt - en dat zijn ruim 7 maanden in het jaar !!! -, dan zit de hond in een donkere stal of zelfs buiten aan een korte ketting, met net voldoende eten om in leven te blijven. ALS hij al in 'leven' mag blijven….
Veelal worden de honden, met uitzondering van een paar teven om te fokken, na het jachtseizoen of als de dieren niet meer succesvol zijn bij de jacht, 'afgedankt'.
Dat geschiedt door opzettelijk overrijden van de honden, verbranding, levend begraven of ophanging. 'Goede' honden worden daarbij hoog in de boom gehangen en sterven dus vrij snel, terwijl 'slechte' honden nog net met hun poten de grond kunnen raken zodat hun lijden wordt verlengd. Ook worden de honden ergens in de bergen gedumpt of zelfs aan een ketting ergens vastgebonden zodat zij uiteindelijk sterven van de honger en de dorst. ..tenzij zij door dierenliefhebbers worden gevonden.
Dit is realiteit ... dit is Spanje !!!
Dodingstations of Perreras
Zwerfhonden, jachthonden die na de jacht of bij onvoldoende prestatie worden afgegeven in het dodingsstation, sukkelaars die niet langer welkom zijn, allen belanden ze in het eindstation, het eindstation van de dood of de Perrera. Iedereen kan z'n hond in het dodingsstation afgeven, er hoeft geen reden opgegeven te worden. Snel. clean en makkelijk om van je hond af te komen.
Wachten op de dood, 10 dagen lang, meestal zonder eten, soms zelfs zonder drinken. Leven ts hun eigen uitwerpselen en ts de kadavers van diegenen die door ontbering reeds gestorven zijn 10 dagen zonder medische zorgen, gekwetst of pijn, een dierenarts, komt er niet aan te pas. En dan is het zover ... de 10e dag ... een spuitje dat kennen ze in de meeste dodingsstations niet.
Van doodknuppelen, schoppen en slagen, tot levend in de verbrandingsoven gooien, het kan allemaal.
Er zijn tegenwoordig verschillende organisaties actief die proberen om deze dieren te redden. Hoewel dit veelal mensen uit Westeuropa zijn, zijn er wel degelijk ook Spanjaarden die zich inzetten voor het dierenwelzijn. Mensen die met bescheiden middelen proberen een asiel te runnen waar de honden werkelijk een kans op herplaatsing hebben en niet alleen maar een paar weken worden 'bewaard' om vervolgens gedood te worden, zoals in menige zogenaamde perrera gebruikelijk is. Mensen die proberen om ook op het politieke vlak tot een mentaliteitsverandering te komen. Mensen die proberen de bevolking ervan bewust te maken dat dieren ook levende wezens zijn wier leven met eerbied dient te worden behandeld.
Mensen die regelmatig de scholen bezoeken om de kinderen te leren hoe ze met dieren moeten omgaan.
Helaas is de actieve groep dierenvrienden in Spanje in de minderheid. Daarom verkeren deze mensen in een heel moeilijke positie ten opzichte van hun Spaanse tegenstanders en worden veelal 'belachelijk' gevonden. Juist deze mensen verdienen daarom onze bijzondere respect.
Door de aandacht die de media aan de situatie in Spanje geven, valt er wel een positieve mentaliteitsverandering te bespeuren. Dat wil zeggen dat sommige jagers hun honden bij één van de opvangcentra brengen in plaats van hen op te hangen. Desondanks gaan de martelingen door. In maart 2002 is er nog een massagraf van Galgo's ontdekt, en in de zomer van 2002 werden er in een jachtgebied bij Murcia kadavers van Galgo´s ontdekt die enkele weken eerder waren opgehangen of doodgestoken. Ook wordt er regelmatig in Spaanse asielen ingebroken en worden er honden, die al bijna in veiligheid waren, gestolen, gemarteld, verminkt en gedood. Al zijn het minder honden geworden die dit lot ondergaan, elke hond is er één teveel!!!
Waarschuwing,Deze foto's zijn niet geschikt voor kinderen
Klik hier
Het jachtseizoen is elk jaar van half september tot midden januari en de Refuges en Perreras zitten maanden overvol. Voor vele Spanjaarden zijn de Galgo's en Podenco's gebruiksvoorwerpen die afgedankt worden bij geen of te weinig prestatie. Duizenden Galgos en Podenco's worden in geheel Spanje verlaten, aan hun lot overgelaten of gedumpt op een vuilnisbelt, in putten gegooid, aangereden of opgehangen op verlaten plekjes. De wetten zullen nog meer aangescherpt moeten worden en de straffen verzwaard.Maar de Galgueros gaan er helaas heel flexibel mee om. De chip wordt verwijderd als een Galgo deze heeft zodat de vorige eigenaar niet meer te achterhalen is. Gevolg: geen boete voor een strafbaar feit, tenzij ze betrapt worden door de politie.
Galgos en Podenco's die in Spanje geadopteerd zijn worden regelmatig aan de refuges opnieuw ter adoptie aangeboden. Er wachten veel Galgos en Podenco's op een goede thuis. Ook worden er veel dieren terug gestolen door de Galgueros of door zigeuners.
Voor meer informatie over de situatie van de Galgo's in Spanje en de mogelijkheden en voorwaarden om zo'n hond te adopteren of anderszins te helpen, verwijs ik graag naar de links op deze website.
Klik om te vergroten
MENU
| joyce vertelt |
| Reisverslag asiel La linea juni 2009 |
| Horror in Spanje(NIET geschikt voor kinderen) |
| Posters |
| Links |
Nieuw
BERICHTJES
Anti Dierenleed:
Wees gewaarschuwd:
Niet geschikt voor kinderen
Cruelty in Spain:
kijk OOK eens bij:
