The forgotten ones

Welke website ik ook open het valt mij telkens weer op hoeveel van die prachtige black beauty's worden aangeboden. Alle stichtingen die zich inzetten in de strijd tegen het mishandelen van de galgo en Greyhound kampen volgens mij met dezelfde problematiek.

Het lijkt wel alsof adoptanten aan deze windekinderen voorbij gaan. Alsof deze verloren windekinderen gewoon niet bestaan, alsof ze geen recht op een sprankje geluk hebben! Black is no option.

Zelden zie je op de happy endings of the lucky ones dat er zwarte windekinderen zijn geadopteerd. Mondjesmaat. En dat terwijl hun soortgenoten in lichtere of gestroomde kleuren wel worden geadopteerd.

Zo kan je concluderen dat hun lot dubbel tragisch is. Niet alleen zijn ze geboren als galgo in een galgo onvriendelijk land als Spanje en voorbestemd om te lijden, te worden verminkt, uitgehongerd, gemarteld en te sterven in oneindig veel pijn. Ze zijn ook nog eens zwart en hebben daardoor schijnbaar geen recht op vrede, liefde en de zekerheid die het wonen in een liefhebbend gezin ze kan bieden. Iets wat ze eigenlijk dubbel en dwars verdienen net zoals hun soortgenoten.

Waarom willen mensen geen zwart windekind? Ze zijn niet jinxed of mysterieus of anders van karakter dan hun soortgenoten. Ze hebben net zoveel passie en loyaliteit als elk ander windekind. Zijn wij mensen zo bevooroordeeld dat wij in onze keuze tot adoptie van een mishandeld windekind nog discrimineren op kleur?

Mijn hart breekt. Come one people: black is beautiful! Zie deze zwarte windekinderen met de juiste ogen! Zie de schoonheid die een zwarte galgo heeft. Als ze in het asiel wonen is hun lijf vies en tonen ze dof en schurfterig. Hangt hun hoofd net zoals die van de andere en tonen ze vaak levensmoe. Wie niet in zo'n situatie? Zij die uiteindelijk toch een plaats vinden na heel lang te hebben moeten wachten ontpoppen zich als ware zwarte parels!

Glanzend zwart, een oprecht gelukkige kop en een lijf zo mooi, zo elegant en gespierd. Geen een is hetzelfde. Grijzende slapen, witte sokken aan de pootjes, een witte borst, een witte of grijze veeg op de kop, allemaal gedistingeerd uitziende windekinderen.

En als u nou toch van plan was om een windekind op te nemen en te doen verzorgen tot de dood u scheidt denk dan eens aan deze vergeten prachtige exemplaren, elegant en gracieus, diepzwart en een glimmende vacht die de lijnen van een atletisch afgetraind lijf benadrukken.

In het zwarte pak, klaar om te gaan.